Νέα - Εκδηλώσεις

Πρώην πάσχοντες στον αγώνα ενάντια στην κατάθλιψη

 

Πρώην πάσχοντες μπαίνουν στον αγώνα ενάντια στην κατάθλιψη, που σύμφωνα με τον καθηγητή κοινωνικής ψυχιατρικής του Παντείου Πανεπιστημίου Στέλιο Στυλιανίδη, από το 2007 που έφτανε μόλις το 3,8%, το 2014 στην Ελλάδα της κρίσης και των μνημονίων, εκτινάχθηκε στο 13,6%.

Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι ενώ η κατάθλιψη παραδοσιακά ήταν γένους θηλυκού, τα τελευταία χρόνια τείνει να υπάρξει μία σχετική εξομοίωση στα δύο φύλλα, με τις γυναίκες και πάλι να κρατούν τα ηνία, όπως δηλώνει στη συνέντευξη που παραχώρησε στο ραδιόφωνο του ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κύριος Στυλιανίδης.

Oι ανάγκες είναι πλέον τεράστιες και οι δημόσιες υπηρεσίες αδυνατούν να αντεπεξέλθουν, ενώ οι ιδιωτικές δομές δεν απευθύνονται πλέον στην πλειονότητα του πληθυσμούυπογράμμισε ο κ. Στυλιανίδης.

Στο ΑΠΕ-ΜΠΕ μίλησε και η Γιώτα Ανδρώνη, πρώην πάσχουσα από μείζονα καταθλιπτική διαταραχή, που πλέον έχει βγει από το σκοτεινό τούνελ της κατάθλιψης και βοηθάει τους συνανθρώπους της.

Οι ομάδες αυτοβοήθειας είναι ένας χώρος κοινωνικοποίησης, γιατί το χαρακτηριστικό όλων αυτών των παθήσεων είναι η απομόνωση από το κοινωνικό σύνολο. Έχουν δημιουργηθεί πολύ μεγάλες φιλίες, άνθρωποι που ήταν κλεισμένοι στα σπίτια τους χρόνια κάνουν παρέες , αρχίζουν και βγαίνουν πάλι, μετέχουν σε διάφορες δραστηριότητες επεσήμανε μεταξύ άλλων η κ. Ανδρώνη.

Επικοινωνία: Για όποιον ενδιαφέρεται να επικοινωνήσει το τηλέφωνο είναι το 210-8100901 η ηλεκτρονική διεύθυνση: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. , και η σελίδα στο facebook: Πολίτες Ενάντια στην Κατάθλιψη

 

ΠΗΓΗ: amna.gr

 

 

 

Στο πλαίσιο αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης, η κατάθλιψη, η αυτοκτονικότητα και οι αυτοκτονίες αποτελούν μείζον θέμα δημόσιας υγεία, με απόλυτη προτεραιότητα, από τη μεριά μιας νέας πολιτικής υγείας, που πρέπει να ασκηθεί. Η οικονομική κρίση και οι πολιτικές λιτότητας έχουν σχέση με τις αυτοκτονίες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρόκειται για γραμμική σχέση αιτίου-αιτιατού. Μία μελέτη σε 26 χώρες της Ευρώπης για το διάστημα 1970-2006 δείχνει πως για κάθε 1% αύξηση της ανεργίας σημειωνόταν αύξηση 0,8% στις αυτοκτονίες στις ηλικίες κάτω των 65 ετών. 

Οι παράγοντες κινδύνου που οδηγούν έναν άνθρωπο στην αυτοκτονία είναι πολύπλοκοι. Σχετίζονται με το φύλο, την ηλικία αλλά και τον συνδυασμό των δύο. Ομως, η ελεύθερη πτώση σε επαγγελματικό και κοινωνικό επίπεδο είναι ένας εξαιρετικά επιβαρυντικός παράγοντας.

Δείτε την δημοσίευση στο Βήμα σχετικά με την εκδήλωση-παρουσίαση του προγράμματος "Πολίτες ενάντια στη κατάθλιψη"  στην Καλλιθέα την Πέμπτη 02/04/2015 εδώ.

 

 

 

ΠΗΓΗ: tovima.gr

Δείτε την παρέμβαση του Καθ. Κοινωνικής Ψυχιατρικής του Παντείου Πανεπιστημίου Στυλιανίδη Στέλιου σχετικά με το ζήτημα της πτώσης του μοιραίου Αirbus στο Kεντρικό Δελτίο ειδήσεων του MEGA εδώ.

 

ΠΗΓΗ: megatv.com

Η αποκάλυψη ότι ο συγκυβερνήτης του airbus της Germanwings οδήγησε συνειδητά το αεροσκάφος στη συντριβή και τους 149 επιβάτες του στο θάνατο έχει συγκλονίσει όλο τον πλανήτη. Με την περίπτωση της τρομοκρατικής ενέργειας να αποκλείεται από τις αρχές οι πρώτες πληροφορίες που θέλουν τον Αντρέας Λούμπιτς να έπασχε από κατάθλιψη έκαναν την εμφάνισή τους στον διεθνή Τύπο. Θα μπορούσε η τρομακτική απόφασή του να εξηγηθεί με ψυχιατρικούς όρους; Σύμφωνα με τον καθηγητή κοινωνικής ψυχιατρικής, Στέλιο Στυλιανίδη, μια παρανοειδής διαταραχή θα μπορούσε να οδηγήσει στην υλοποίηση ενός τέτοιου καταστροφικού σχεδίου.

«Σύμφωνα με την περιγραφή της πτώσης του αεροπλάνου πρόκειται για ένα γεγονός αυτοπροκαλούμενου θανάτου με στοιχεία παραπάνω από έκδηλα ότι το άτομο αυτό όχι μόνο σκόπευε να πεθάνει αλλά ότι ήθελε να συμπαρασύρει στην πτώση του κι άλλα 149 άτομα. Τα στοιχεία που υπάρχουν μέχρι τώρα αποκλείουν την τρομοκρατική ενέργεια. Δεν αποκλείεται όμως ο συνειδητός σχεδιασμός μιας τέτοιας αυτοκτονίας» λέει στο tvxs.gr, ο Στέλιος Στυλιανίδης. 

«Οι διαταραχές που σχετίζονται με υψηλό κίνδυνο αυτοκτονίας είναι γνωστές. Για παράδειγμα η διπολική διαταραχή. Ωστόσο, είναι απίθανο να μην είχε διαγνωστεί κάτι τέτοιο στον πιλότο. Και καταθλιπτικός είναι απίθανο να ήταν. Τα συμπτώματα της κατάθλιψης είναι εμφανή. Πιθανότερο σενάριο είναι να έπασχε από σχιζοσυναισθηματική διαταραχή. Σε μια τέτοια περίπτωση το άτομο αποσυνδέεται από την πραγματικότητα και κατασκευάζει μια δική του η οποία μπορεί να τον οδηγήσει σε ένα τέτοιο σχέδιο καταστροφής και αυτοκαταστροφής» εξηγεί.

«Η δική μου εκδοχή είναι ότι ο άνθρωπος αυτός είχε κρύψει με πάρα πολύ επιμελή τρόπο την προϋπάρχουσα ψυχοπαθολογία του. Τι εννοώ ψυχοπαθολογία; Να είχε εγκυστωμένη μέσα του – όπως μια κύστη που είναι καλά κρυμμένη – μια παραληρητική διαταραχή στο έδαφος μιας παρανοϊκής προσωπικότητας. Ποια είναι τα στοιχεία μιας παρανοϊκής προσωπικότητας; Ένα άτομο που υποπτεύεται χωρίς επαρκής ενδείξεις τους άλλους και είναι απρόθυμο να εκμυστηρευτεί τι συμβαίνει μέσα του εξαιτίας κάποιου αδικαιολόγητου φόβου. Ένα άτομο που διαβλέπει κρυμμένα εξευτελιστικά ή απειλητικά γεγονότα σε αθώες και απλές παρατηρήσεις. Μια τέτοια προσωπικότητα μνησικακεί επίμονα. Δεν συγχωρεί ούτε προσβολές, ούτε αδικίες, ούτε ταπεινώσεις.

Αντιλαμβάνεται επιθέσεις κατά του εαυτού του ή της υπόληψής του που δεν γίνονται αντιληπτές από τους άλλους. Εύκολα αντιδρά με θυμό ή κρύβει το θυμό του κι αντεπιτίθεται κάποια στιγμή. Όλα αυτά πιθανολογώ ότι μπορεί να τον οδήγησαν στη συγκρότηση ενός παραληρηματικού σχεδίου καταστροφής και αυτοκαταστροφής. Από την κλινική μου εμπειρία θεωρώ ότι είναι τελείως απίθανο να ήταν αυτή η πρώτη του κρίση. Περίμενε να βγει ο πιλότος από την καμπίνα, να την ασφαλίσει και να βάλει σε κίνηση το σχέδιο του».

Ποιο θα μπορούσε να είναι το παραληρητικό σχέδιο;

«Ένα παραληρητικό σχέδιο - υποθετικά - θα μπορούσε να είναι: Ο κόσμος είναι άθλιος. Η εταιρεία που έκανα τόσο αγώνα για να μπω είναι άθλια γιατί δεν έχει αξιοποιήσει και δεν έχει επιβεβαιώσει όπως εγώ θα ήθελα τις δικές μου ικανότητες. Γι’ αυτό δεν είμαι πιλότος αλλά ένας απλός συγκυβερνήτης. Έτσι την εταιρεία που με εξευτελίζει θα την εξευτελίσω κι εγώ κάνοντάς τη πρώτο θέμα στις ειδήσεις και παίρνοντας στο θάνατο και τους συνεπιβάτες μου. Χάρη τους κάνω να τους πάρω μαζί μου απέναντι σε έναν κόσμο που είναι τόσο κακός» εξηγεί ο κ. Στυλιανίδης. «Όλα αυτά ενώ είχε μόλις 360 ώρες πτήσης. Αυτή είναι μια παραληρητική κατασκευή. Δεν σχετίζεται με μια κοινή πραγματικότητα. Αυτό το κομμάτι το παραληρηματικό μοιάζει πιθανώς μελαγχολικό. Η μελαγχολία στην ψυχιατρική είναι πολύ πιο σοβαρή από αυτό που λέμε κατάθλιψη. Ο άνθρωπος βρίσκεται σε μια μαύρη τρύπα. Βυθίζεται σε αυτή την τρύπα. Όταν το κομμάτι της παραληρητικής μελαγχολίας σε ένα έδαφος παρανοειδούς προσωπικότητας βγει στην επιφάνεια μπορεί να κάνει μεγάλη ζημιά».

Κρύβεται μια τέτοια ψυχική κατάσταση;

«Ναι. Τέτοιου είδους προσωπικότητες αποκτούν γνωστικές και ψυχολογικές δεξιότητες τέτοιες που τους βοηθούν να κρύψουν τη διαταραχή. Μπορούν να παρουσιάζουν μια εντελώς προσαρμοσμένη συμπεριφορά απέναντι στους συναδέλφους τους για παράδειγμα. Έχουν τη δυνατότητα να είναι πολύ καλοί επαγγελματίες. Στην εν λόγω περίπτωση το άτομο αυτό δεν φαίνεται να είχε παρουσιάσει διαταραχή προσωπικότητας. Ήταν καλά ενσωματωμένος στην ομάδα του, ήταν όνειρο ζωής γι’ αυτόν – απ’ ότι φαίνεται – να γίνει πιλότος, είχε μια ήσυχη ζωή. Βέβαια αγνοούμε πάρα πολλά πράγματα για το ιστορικό του. Αν δεν δει κανείς τον άνθρωπο, αν δεν τον εξετάσει, δεν μπορεί να κάνει παρά υποθέσεις και εικασίες και πολλές φορές να πέφτει έξω. Πάντως μια παρανοειδής προσωπικότητα, πίσω από την φαινομενική, επιδερμική, προσαρμοστική συμπεριφορά μπορεί να υφαίνει ένα παραληρητικό καταστροφικό σενάριο σαν αυτό που ανέφερα πριν».

Υπάρχει η περίπτωση της παρόρμησης;

«Αν αποκλείσουμε το θέμα του φανατισμού (τρομοκρατία, τζιχάντ, θρησκευτικός φανατισμός κλπ) πρέπει κάποιος να πάσχει από χρόνια διαταραχή για να οδηγήσει τα πράγματα σε τέτοιο σημείο. Ξαφνικά, παρορμητικά δεν έχω παρατηρήσει να μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο. Συνήθως ο άνθρωπος αυτοκτονεί μόνος του. Με αεροπλάνο έχει γίνει βέβαια κι άλλες φορές. Κάποιος έριξε για παράδειγμα ένα μικρό δωδεκαθέσιο αεροπλάνο πάνω στο σπίτι της πρώην συζύγου του. Εκεί δεν είναι τόσο δύσκολο να δώσεις μια ερμηνεία. Καταστρέφει την πρώην σύζυγο, καταστρέφοντας τον εαυτό του. Στην περίπτωση του airbus όμως έχουμε κάτι τελείως διαφορετικό. Ο συγκυβερνήτης δε είχε κάτι με τους άλλους επιβάτες» τονίζει ο Στέλιος Στυλιανίδης.

Αυτοδύναμα αυτοκτονίας και μέσα μαζικής μεταφοράς

Σημειώνει, ωστόσο, ότι υπάρχουν αρκετά αντίστοιχα παραδείγματα με μέσα μαζικής μεταφοράς: «με λεωφορεία ή ακόμη και με ιδιωτικά αυτοκίνητα όπου ο οδηγός δεν είναι μόνος αλλά έχει συνεπιβάτες. Υπάρχουν μάλιστα αρκετά αυτοδύναμα αυτοκτονίας τα οποία συγκαλύπτονται από παράλογη οδηγική συμπεριφορά. Μάλιστα λένε και στη χώρα μας ότι το ποσοστό των αυτοκτονιών θα μπορούσε να ήταν πολύ μεγαλύτερο αν καταγράφονταν με συστηματικό τρόπο τα τροχαία κι αν διερευνούνταν με βάση την προσωπικότητα του οδηγού».

Αξιολόγηση

«Αυτό που θεωρώ σημαντικό με αφορμή αυτή την ιστορία της Germanwings είναι ότι πρέπει να υπάρχει συστηματική και τακτικότατη αξιολόγηση τόσο ιατρική – μιλάω για σωματικές νόσους, όσο και ψυχιατρική. Πρέπει να γίνεται πέντε ή έξι φορές το χρόνο για τους ανθρώπους στους οποίους εμπιστευόμαστε τις ζωές μας, όπως είναι οι πιλότοι των αεροπλάνων. Κι αυτή η αξιολόγηση δεν πρέπει να είναι γραφειοκρατική ή δήθεν αλλά μια πραγματική αξιολόγηση άνευ της οποίας δεν πρέπει να λειτουργεί μια αεροπορική εταιρεία. Η αβεβαιότητα υπάρχει στη ζωή. Η ψυχιατρική όσο και η ιατρική δεν είναι τόσο ακριβείς επιστήμες ώστε να μπορούν να προβλέψουν τα πάντα. Όταν υπάρχει όμως ένα μικρό ιστορικό, όταν ένας γιατρός βλέπει τον άλλο έξι φορές το χρόνο κι έχει μια κλινική εμπειρία αυξάνονται τουλάχιστον οι πιθανότητες να αποτραπεί ένας τέτοιος μεγάλος κίνδυνος».

 

*Ο Στέλιος Στυλιανίδης είναι Ψυχίατρος - Ψυχαναλυτής, Καθ. Κοινωνικής Ψυχιατρικής Πάντειο Πανεπιστήμιο, Επ. Διευ/ντής ΕΠΑΨΥ

 

ΠΗΓΗ: tvxs.gr

ΙΩΑΝΝΑ ΦΩΤΙΑΔΗ

Πρόγραμμα πρόληψης για καρκίνο του μαστού σε γυναίκες 25 έως 65 ετών σε σαράντα συνολικά χωριά της Αργολίδας.

Βρίσκεστε στα Ιωάννινα και ανοίγοντας την «εκεί» τηλεόραση, βλέπετε ένα «talk show» αποκλειστικά με ηλικιωμένους. Μην εκπλαγείτε. Αντίστοιχα, ενδέχεται να διαβάσετε άρθρα εκπροσώπων της τρίτης ηλικίας και να παρακολουθήσετε από τους ίδιους σεμινάρια π.χ. για τη ραφή παραδοσιακών στολών και την παρασκευή τοπικών εδεσμάτων. Τις παραπάνω δραστηριότητες, «κομμένες - ραμμένες» στις ανάγκες και τις δεξιότητες των ηλικιωμένων της Ηπείρου, περιλαμβάνει το πρόγραμμα «Γηράσκω εν δράσει» που θα υλοποιήσει από το 2015 η ΕΨΕΠ (Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Ενταξης και Παρέμβασης) με έδρα τα Ιωάννινα. Οι επικεφαλής κατέθεσαν την πρόταση για δημιουργικά γηρατειά, στο Ιδρυμα Μποδοσάκη, στο πλαίσιο τoυ προγράμματος «Είμαστε Ολοι Πολίτες», που διαχειρίζεται το πρόγραμμα επιχορηγήσεων ΜΚΟ από τον ΕΟΧ (Ενιαίο Οικονομικό Χώρο), με δωρήτριες χώρες τη Νορβηγία, την Ισλανδία και το Λιχτενστάιν.

«Ο νομός μας κατοικείται σε μεγάλο βαθμό από ηλικιωμένους, οι οποίοι μάλιστα συχνά ζουν απομονωμένοι στα ορεινά χωριά τους, αφού τα παιδιά τους ως επί το πλείστον έχουν μεταναστεύσει» εξηγεί στην «Κ» ο πρόεδρος του ΕΨΕΠ, κ. Παναγιώτης Κρανάς. Η μοναξιά αλλά και η παραίτηση είναι σύνηθες φαινόμενο. Καθώς η ΕΨΕΠ ήδη από το 2003 έχει έντονη δραστηριότητα στην περιοχή, εκτιμά ότι η πρωτοβουλία θα βρει ευήκοα ώτα. «Ενδιαφέρονται να μεταφέρουν στους νεότερους την τεχνογνωσία τους και την προφορική παράδοση του τόπου όπως αποτυπώνεται σε παροιμίες και παραμύθια» σημειώνει ο επιστημονικός υπεύθυνος, ψυχίατρος- ψυχοθεραπευτής, κ. Ευάγγελος Παππάς, «ενώ είναι πρόθυμοι να διατυπώσουν και πολιτικές παρεμβάσεις». Αρχικά θα συσταθούν ανά χωριό ομάδες με επικεφαλής έναν ηλικιωμένο-«μπροστάρη». «Θέλουμε να τους κάνουμε να νιώσουν πάλι χρήσιμοι και ζωντανοί!».

Η απομόνωση και οι δυσκολίες της ζωής στην επαρχία μπορεί να καταβάλουν εξίσου και τους νέους. Τα συμπτώματα της κατάθλιψης παγκοσμίως αλλά και στη χώρα μας βαίνουν αυξανόμενα. Απάντηση στην απειλή δίνουν οι «Πολίτες κατά της κατάθλιψης», ένα ρηξικέλευθο πρόγραμμα που υλοποιείται με χρηματοδότηση από τον ΕΟΧ στις Κυκλάδες και στην Αττική από το ΕΠΑΨΥ (Εταιρεία Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ψυχικής Υγείας) σε συνεργασία με την Ελληνική Εταιρεία Διαταραχών Διάθεσης (ΜΑΖΙ) και το Ψυχιατρικό Κέντρο Salten στη Νορβηγία. Εν προκειμένω, η λέξη-κλειδί είναι «αυτοβοήθεια». «Στόχος μας είναι να δημιουργηθεί ένα μοντέλο υποστήριξης για την κατάθλιψη που μπορεί να διαδοθεί χωρίς κόστος και να λειτουργήσει συμπληρωματικά προς τις προσφερόμενες κατά τόπους υπηρεσίες» εξηγεί στην «Κ» ο κ. Παναγιώτης Χονδρός, ψυχολόγος και πρόεδρος του ΕΠΑΨΥ, που δραστηριοποιείται στις Κυκλάδες από το 2003 με κινητές μονάδες ψυχικής υγείας. Αρχικά θα εκπαιδευτούν τριάντα επαγγελματίες ψυχικής υγείας σε μεθόδους εκπαίδευσης ενηλίκων, ώστε να οργανώνουν ομάδες αυτοβοήθειας, «και εν συνεχεία περίπου εκατό άτομα, που έχουν αντιμετωπίσει τα ίδια στο παρελθόν κατάθλιψη, ως συντονιστές για ομάδες αυτοβοήθειας».

Το προσωπικό βίωμα μετουσιώνεται σε γνώση, που βοηθά τον πλησίον και στην Αργολίδα. Ο Σύλλογος Καρκινοπαθών και Φίλων «η Αλληλεγγύη», με παρουσία στην περιοχή από το 1993, εκπονεί με υποστήριξη από τον ΕΟΧ, πρόγραμμα πρόληψης για τον καρκίνο του μαστού για γυναίκες 25 έως 65 ετών σε σαράντα συνολικά χωριά του νομού. «Ανά δεκαπέντε μέρες το αποτελούμενο από δύο γυναικολόγους και έναν ακτινολόγο κλιμάκιο θα επισκέπτεται και από ένα χωριό» εξηγεί η πρόεδρος, κ. Χριστίνα Μπαρλιά «ώστε να κάνουν όλες οι γυναίκες υπερηχογράφημα μαστών και να εκπαιδευθούν στην αυτοεξέταση». Οι εξεταζόμενες θα συμπληρώνουν ένα ερωτηματολόγιο σχετικά με το ιατρικό ιστορικό τους, «το οποίο μακροπρόθεσμα θα βοηθήσει στη συλλογή επιδημιολογικών δεδομένων».

 

ΠΗΓΗ: www.kathimerini.gr

Δράσεις για τη δημιουργία εγχειριδίων εκπαίδευσης και αυτοβοήθειας για την υποστήριξη ατόμων με προβλήματα κατάθλιψης. Μιλά στο Κόκκινο ο ψυχίατρος και καθηγητής στο Πάντειο, Στέλιος Στυλιανίδης

 «Πολίτες ενάντια στην κατάθλιψη»

Πρώτος στόχος του προγράμματος είναι η δημιουργία εγχειριδίων εκπαίδευσης τα οποία στοχεύουν στην υποστήριξη των ατόμων με προβλήματα που σχετίζονται με την κατάθλιψη στην υλοποίηση δράσεων αυτοβοήθειας.

Το 2015 θα εκπαιδευτούν 30 επαγγελματίες και 100 λήπτες υπηρεσιών ψυχικής υγείας – άτομα που υποφέρουν από συμπτώματα κατάθλιψης. Το διήμερο θα περιλαμβάνει συναντήσεις εργασίας και συντονισμού, ομάδες εστιασμένης συζήτησης (focus group), επίσκεψη σε δομή ψυχικής υγείας.

Η επένδυση στην ελεύθερη πρόσβαση σε συστηματική και κατάλληλα σχεδιασμένη εκπαίδευση και στην ενδυνάμωση των ληπτών υπηρεσιών υγείας είναι ένας τρόπος ενίσχυσης της αλληλεγγύης και της κοινωνικής ανθεκτικότητας καθώς παρέχει στους πολίτες εργαλεία να διεκδικήσουν το δικαίωμα τους σε καλύτερη φροντίδα ψυχικής υγείας, καλύτερη ποιότητα ζωής και κοινωνική ενσωμάτωση.

Το πρόγραμμα υλοποιείται με χρηματοδότηση στο πλαίσιο του Προγράμματος του Χρηματοδοτικού Μηχανισμού του ΕΟΧ στην Ελλάδα για τις ΜΚΟ "Είμαστε όλοι Πολίτες" και ειδικότερα του άξονα που αφορά στην «Αύξηση παροχής υπηρεσιών κοινωνικής πρόνοιας προς ευάλωτες κοινωνικές ομάδες» που υλοποιεί το Ίδρυμα Μποδοσάκη.

Περισσότερες πληροφορίες:

ΕΠΑΨΥ

Δ/νση: Αμαρουσίου – Χαλανδρίου 68, Μαρούσι Mail :

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. - Τηλ.: 210 80 56 920 – Κιν.:694 83 74 913


Η Δράση: 

Η δράση στοχεύει στο να δημιουργήσει ένα μοντέλο υποστήριξης για την κατάθλιψη που να μπορεί να διαδοθεί χωρίς μεγάλο κόστος. Βασικός σκοπός είναι εκπαίδευση ληπτών υπηρεσιών ψυχικής υγείας, ατόμων με συμπτωματολογία κατάθλιψης, στην οργάνωση ομάδων αυτοβοήθειας για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης.

Συγκεκριμένα, μέσω της συνεργασίας της Εταιρεία Περιφερειακής Ανάπτυξης Ψυχικής Υγείας, της Ελληνικής Εταιρείας Διαταραχών Διάθεσης (ΜΑΖΙ) και του Ψυχιατρικού Κέντρου Salten (Norway) έχουμε στόχο να:


* Εκπαιδεύσουμε 30 επαγγελματίες σε μεθόδους εκπαίδευσης ενηλίκων ώστε να οργανώνουν ομάδες αυτοβοήθειας

* Εκπαιδεύσουμε 100 άτομα με προβλήματα που σχετίζονται με την κατάθλιψη ως συντονιστές ομάδων αυτοβοήθειας για την κατάθλιψη

* Παρέχουμε θεραπευτική υποστήριξη σε 120 άτομα με προβλήματα κατάθλιψης

* Δημιουργήσουμε μία ηλεκτρονική πλατφόρμα εκπαίδευσης και ενημέρωσης σε ληπτών υπηρεσιών ψυχικής υγείας σε θέματα υποστήριξης ενάντια στην κατάθλιψη

* Δημιουργήσουμε σημεία δημόσιας πληροφόρησης και υποστήριξης για τη δημιουργία ομάδων αυτοβοήθειας

* Ενισχύσουμε την έννοια της ενδυνάμωσης των ατόμων με προβλήματα ψυχικής υγείας και της συμμετοχής τους στην οργάνωση και παροχή βοήθειας


Η δράση αυτή θα διαρκέσει ως τον Απρίλιο 2016.

Στο σχεδιασμό και την υλοποίηση της θα εργαστούν άτομα με προσωπικό βίωμα προβλημάτων ψυχικής υγείας.

Η δράση θα πραγματοποιηθεί σε επιλεγμένες περιοχές της Αθήνας και των Κυκλάδων. Το πρόγραμμα θα υλοποιηθεί σε συνέργεια με τοπικά δίκτυα και φορείς (Δίκτυα Αλληλεγγύης, Τοπική Αυτοδιοίκηση, Κινήσεις Πολιτών, Εκκλησία) καθώς και με μεταφορά και εφαρμογή καλών πρακτικών από διεθνείς εμπειρίες. Ο χαρακτήρας του προγράμματος είναι πιλοτικός και ο στόχος είναι η όσο το δυνατόν πιο διευρυμένη εφαρμογή του με όρους κόστους-αποτελεσματικότητας.

Πέρα από τους εταίρους, το πρόγραμμα υποστηρίζουν:
o Γενικό Φιλόπτωχο της Αρχιεπισκοπής Αθηνών

o Σύλλογος Οικογενειών και Φίλων για την Ψυχική Υγεία Β. Αττικής

o European Network for Training and Research in Mental Health ENTER

o European Alliance Against Depression (EAAD)

o Το ερευνητικό τμήμα του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Maison Blanche στο Παρίσι στον τομέα της αξιολόγησης του προγράμματος

Χορηγός επικοινωνίας: 105.5 Στο Κόκκινο

 

Για να ακούσετε τη συνέντευξη, πατήστε εδώ.

 

ΠΗΓΗ: stokokkino.gr

 

Ψυχιατρική μεταρρύθμιση στην Ελλάδα του Κάιν και του Τιτανικού
 
 
 
07:22 | 07 Αυγ. 2014
Τελευταία ανανέωση 07:28 | 07 Αυγ. 2014
Στέλιος Στυλιανίδης
 
Το πρώτο μέρος της σκιαγράφησης του Στέλιου Στυλιανίδη για την ψυχιατρική μεταρρύθμιση στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης τελείωνε με την παρατήρηση ότι οι όποιες αλλαγές επιβλήθηκαν «από έξω» (Ε.Ο.Κ., διεθνής κατακραυγή του σκανδάλου της Λέρου, διεθνή ΜΜΕ) με τη συνδρομή ενός μικρού αριθμού επαγγελματιών ψυχικής υγείας, που χρησιμοποίησαν το «έξω» για να ασκήσουν πίεση στο εσωτερικό. Οι σημαντικές αλλαγές που έγιναν δεν ήταν το αποτέλεσμα ενός αυθεντικού, μαζικού κοινωνικού κινήματος, που θα έθετε σαν στόχο την αλλαγή του ασυλικού και βιο-ιατρικού παραδείγματος, όπως και της ριζικής αλλαγής του κοινωνικού αποκλεισμού και στιγματισμού των ψυχικά ασθενών. Στο σημερινό δεύτερο μέρος εξετάζονται οι αλλαγές που έγιναν και η σημερινή κατάσταση. 
 

Πολιτικό και Κοινωνικό Πλαίσιο

Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά και τα δεδομένα της οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής και πολιτισμικής συγκυρίας σήμερα στην χώρα μας; Σε ποιο πλαίσιο εγκαλούμαστε να εφαρμόσουμε τις αρχές, την μεθοδολογία και τις τεκμηριωμένες γνώσεις και εμπειρίες που μας προτείνουν οι πιλοτικές εμπειρίες ψυχιατρικής μεταρρύθμισης του εξωτερικού και οι καλές πρακτικές, εμπλουτίζοντας ουσιαστικά τις προηγούμενες προτάσεις και δράσεις για την ολοκλήρωση της αποκαλούμενης ψυχιατρικής μεταρρύθμισης;

Πολύ σχηματικά, η ελληνική «ιδιαιτερότητα» χαρακτηρίζεται από μια βαθειά και εκτεταμένη – τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά – πολιτική και πολιτιστική καθυστέρηση της χώρας σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη, στον αποκαλούμενο αναπτυγμένο κόσμο. Η ελληνική κοινωνία, μετά την σύντομη διάψευση των οραμάτων για αλλαγή της αρχής της μεταπολίτευσης, κινήθηκε και κινείται μεταξύ μιας ουτοπίας της λογικής και του ορθού λόγου και μίας κυρίαρχης κουλτούρας κυνισμού, διαπλοκής, διαφθοράς και απάτης. Το άρρητο κοινωνικό συμβόλαιο που επικράτησε ήταν αυτό μιας σχεδόν καθολικής κοινωνικής συνενοχής ιδιωτικού πλουτισμού με κάθε μέσο, σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος.

Το «νομιμοποιητικό» όχημα της γενικευμένης αυτής ανομίας συγκροτήθηκε σταδιακά και συνεκτικά μέσα από αυτό που αποκαλούμε την «as if» (δήθεν) λειτουργία της ελληνικής κοινωνίας, όπου μέσα από ένα κομματικο-πελατειακό και πρωθυπουργικό σύστημα, όλοι δήθεν υπερασπίζονται το δημόσιο συμφέρον μέσα από δαιδαλώδεις γραφειοκρατικές διαδικασίες, ενώ στην πράξη το αντιστρατεύονται . Οι συντεχνίες, συμπεριλαμβανομένης της ιατρικής και ψυχιατρικής, βρίσκονται  και δρουν πέρα και πάνω από όποιο πολιτικό σχέδιο και στρατηγική εκσυγχρονισμού και ανάπτυξης, συμβάλλοντας και ανατροφοδοτώντας έτσι τον φαύλο κύκλο της υπανάπτυξης, της κατοχύρωσης των όποιων κεκτημένων κάθε κοινωνικής ομάδας εις βάρος των άλλων, επιβάλλοντας έτσι ένα ιδιότυπο κοινωνικό δαρβινισμό. 

Αν οι αποκαλύψεις για κατάχρηση χρήματος από ΜΚΟ συνεχιστούν με αυτή την ένταση, σύντομα θα ενοχοποιηθεί η εθελοντική προσφορά και δράση στο σύνολό της, ενώ η πολιτική ελίτ, η οποία αγνόησε επί χρόνια τις επανειλημμένες συστάσεις εμπειρογνωμόνων, θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί τις ΜΚΟ σαν ακόμη ένα "ευέλικτο" εργαλείο για την εξυπηρέτηση του πελατειακού συστήματος, της αδιαφάνειας, και της διαφθοράς, καθώς επίσης και για τη συγκάλυψη των τεράστιων και διαχρονικών ευθυνών του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος.

Η συλλήβδην ενοχοποίηση όλων των ΜΚΟ αποσκοπεί επίσης στην απομυθοποίηση και αποθάρρυνση της εθελοντικής συμμετοχής κοινωνικών ομάδων και ατόμων. Ωστόσο, η προσπάθεια αυτή βρίσκει σθεναρή αντίσταση στην κινητήρια δύναμη του εθελοντισμού, που δεν είναι άλλη παρά η εσωτερική ανάγκη του ατόμου να υπερβεί τον ατομικισμό του συμμετέχοντας σε μια συλλογικότητα - χωρίς ίδιον υλικό όφελος. Σύμφωνα με τον Σβάιστερ, νομπελίστα φιλόσοφο, μουσικό και γιατρό, οι μόνοι άνθρωποι που είναι πραγματικά ευτυχισμένοι είναι εκείνοι που επιδιώκουν και βρίσκουν τον τρόπο να υπηρετούν έναν σκοπό. Αν η παραπάνω υπόθεση είναι σωστή, τότε η οποιαδήποτε προσπάθεια αποδόμησης δεν είναι ικανή να αντισταθμίσει αυτή την ανιδιοτελή ανάγκη των ανθρώπων για προσφορά. Μια ανάγκη που δεν περιορίζεται από ηλικιακές, μορφωτικές, θρησκευτικές ή φυλετικές διαφορές και από όπου πηγάζει η ανεξάντλητη δύναμη του εθελοντισμού, στην οποία δεν γίνεται σχεδόν καμία αναφορά στην πρόσφατη αρθρογραφία.

Αξιόπιστες και ιστορικές ΜΚΟ

Επίσης, δεν γίνεται καμία αναφορά σε αξιόπιστες και ιστορικές ΜΚΟ που έχουν προσφέρει τα μέγιστα στον χώρο ευθύνης τους. Χαρακτηριστικό για τη χώρα μας είναι ότι μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου της Λέρου το 1988, η ίδια η ελληνική πολιτεία ζήτησε επίσημα τη συμμετοχή αξιόπιστων επιστημονικών μη κερδοσκοπικών οργανώσεων στην εκπόνηση και υλοποίηση της αρχόμενης ψυχιατρικής μεταρρύθμισης του ασυλικού συστήματος. Ωστόσο, αντί να διευκολυνθεί το έργο αυτών των ΜΚΟ, από το 1989, στο χώρο της ψυχικής υγείας δημιουργήθηκαν πάνω από 60 ΜΚΟ με αδιαφανή και μικροκομματικά κριτήρια, χωρίς επιστημονικά και κοινωνικά εχέγγυα, οι οποίες δεν υπόκεινται σε καμία αξιολόγηση, ενώ επιχορηγούνται από το υπουργείο Υγείας. Ακόμη, δεν γίνεται καμία αναφορά σε ΜΚΟ όπως οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, οι Γιατροί του Κόσμου κ.λπ., που έχουν με τη δράση τους σώσει ζωές και απαλύνει τον πόνο χιλιάδων ανθρώπων σε ρημαγμένες περιοχές από πόλεμο ή φυσικές καταστροφές σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Εδώ αξίζει να διευκρινιστεί η διαχωριστική γραμμή μεταξύ των ΜΚΟ της κοινωνίας των πολιτών και του μη κερδοσκοπικού τομέα της κοινωνικής οικονομίας, ο οποίος στις χώρες της δυτικής Ευρώπης χρηματοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό για την κάλυψη πάγιων αναγκών, ιδιαίτερα στον κοινωνικό, υγειονομικό, οικολογικό τομέα, όπου η δύσκαμπτη κρατική μηχανή δεν είναι αποτελεσματική.

Αντίθετα, στη σημερινή μιντιακή πραγματικότητα υπάρχουν μόνο τα «κακά παιδιά», που μοναδικός σκοπός της συμμετοχής τους στην κοινωνία των πολιτών ήταν και είναι να αποκομίσουν προσωπικά οφέλη. Ναι, βέβαια, παντού και πάντα υπάρχουν τα κακά παιδιά, αλλά παντού και πάντα υπάρχουν και οι τρόποι για να πειθαρχήσουν. Στην περίπτωσή μας, όμως, η πολιτεία επικουρεί τα "κακά παιδιά" και στις περισσότερες περιπτώσεις ιδρύει η ίδια κυβερνητικές οργανώσεις (κατά προτίμηση μπλε και πράσινες), τις βαφτίζει ΜΚΟ και τους διαθέτει αφειδώς δημόσιους πόρους για αμφίβολους σκοπούς με αδιαφανή και πελατειακά κριτήρια. Φτάνει να υπενθυμίσουμε το περιβόητο «Έργο Πολιτών».


Θεσμοθέτηση ανεξάρτητης αρχής

Πώς μπορεί να αλλάξει αυτή η αδιαφανής σχέση χωρίς να χειραγωγηθεί η κοινωνία των πολιτών; Πώς μπορεί να διατηρήσει τον διακριτό της ρόλο και την ανεξαρτησία της από το κράτος, τη δημόσια διοίκηση, τη δικαστική εξουσία, την τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση, ενώ παράλληλα να τεθεί σε ένα σύστημα εποπτείας και λογοδοσίας για το δημόσιο χρήμα με το οποίο επιχορηγείται; Η απάντηση είναι απλή και εύκολα εφαρμόσιμη αν υπάρχει πολιτική βούληση να αναβαθμιστεί ο ρόλος της κοινωνίας των πολιτών και των πραγματικών ΜΚΟ μέσα από ένα σύγχρονο και διάφανο νομικό, διαχειριστικό και εποπτικό πλαίσιο, μέσα από μια ευρύτερη πολιτική συναίνεση.

Πιο συγκεκριμένα, με τη θεσμοθέτηση μιας ανεξάρτητης αρχής, που θα εγγυάται τη διαφάνεια στη σχέση πολιτείας και ΜΚΟ, στη βάση ενός μητρώου όπου θα καταγράφονται οι ΜΚΟ και η δραστηριότητά τους, η διαχειριστική τους επάρκεια και η δυνατότητα εκτέλεσης έργων, που θα έχει την ευθύνη για τη δημοσιοποίηση στο Διαδίκτυο κάθε απόφασης δημόσιου φορέα σχετικά με επιχορηγήσεις, φοροαπαλλαγές κ.λπ. Επίσης, θα συμβάλει στην κατοχύρωση της έννοιας και της ονομασίας της ΜΚΟ, στην αναγνώριση της έννοιας του εθελοντή και της εθελοντικής απασχόλησης.

Ο εθελοντικός τομέας έχει προσφέρει πολλά για να γίνει βορά μιας συντονισμένης, μονοδιάστατης προσπάθειας αποδόμησης. Έχει να επιδείξει από τη συμβολή του στην κατάργηση του δουλεμπορίου και της δουλείας μέσα από τη συντονισμένη δράση των Quakers στις ΗΠΑ, της Sierra Leone Company στο Λονδίνο και της Society of the Friends of the Blacks στο Παρίσι, στην ανακούφιση των τραυματιών των πολέμων από τον Ερυθρό Σταυρό, και στην αντιμετώπιση των σύγχρονων ανθρωπιστικών κρίσεων σε αναπτυσσόμενες περιοχές, των περιβαλλοντικών προβλημάτων και την ευαισθητοποίηση για τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στη δε Ελλάδα του σήμερα, ο εθελοντικός τομέας βρίσκεται μπροστά σε ακόμη μια πρόκληση: την αντιμετώπιση της μεγαλύτερης ανθρωπιστικής κρίσης στη χώρα μας μετά τον πόλεμο, απόρροια της νεοφιλελεύθερης ισοπεδωτικής μνημονιακής πολιτικής, που μόνο οι καινοτόμες πρωτοβουλίες και δράσεις συνέργειας του δημόσιου και του μη κερδοσκοπικού τομέα προς όφελος της απειλούμενης κοινωνικής συνοχής μπορεί να την αντιμετωπίσει.

Οι ΜΚΟ, ο εθελοντικός τομέας και οι αξιόπιστες μη κερδοσκοπικές οργανώσεις και σωματεία δεν μπορούν να αποτελούν ούτε εργαλεία κυβερνητικής προπαγάνδας ούτε οθόνη προβολής της απληστίας, της διαφθοράς και του φθόνου προς καθετί αυθεντικό της πολιτικής ελίτ, ούτε και πεδίο στείρας ιδεολογικής αντιπαράθεσης της Αριστεράς, που συνεχίζει να είναι καθηλωμένη σε διχοτομήσεις του τύπου κράτος ίσον καλό / ΜΚΟ ή εθελοντικές οργανώσεις πολιτών ίσον πολιορκητικοί κριοί του νεοφιλελευθερισμού. Η πραγματική αριστερή μεταρρύθμιση περιλαμβάνει και την αναγκαία διεργασία συλλογικού πένθους από τέτοιου τύπου ιδεοληψίες, διαψεύσεις και αυταπάτες.

* Ο Στέλιος Στυλιανίδης είναι καθηγητής Κοινωνικής Ψυχιατρικής, επ. διευθυντής ΕΠΑΨΥ (ΜΚΟ ιδρυθείσα το 1988), μέλος του συντονιστικού της "Κοινωνίας Πρώτα"
** Η Μαρία Δημητροπούλου είναι πολιτικός επιστήμων, εκπρόσωπος Τύπου "Κοινωνία Πρώτα"


ΠΗΓΗ: tvxs.gr

Με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η Χριστουγεννιάτικη γιορτή του Οικοτροφείου Τρικάλων της Εταιρίας Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ψυχικής Υγείας. Η γιορτή διοργανώθηκε από το προσωπικό και τους ενοίκους του Οικοτροφείου, που ετοίμασαν φαγητά και Χριστουγεννιάτικα γλυκίσματα. Στο τέλος της εκδήλωσης ο Επιστημονικός Υπεύθυνος του Οικοτροφείου ψυχίατρος Αχιλλέας Οικονόμου ευχαρίστησε την ορχήστρα που έπαιξε αφιλοκερδώς, τις εθελόντριες του Ερυθρού Σταυρού για τη βοήθειά τους και το προσωπικό για τη συνεχή και υψηλού επιπέδου φροντίδα που προσφέρει στους ενοίκους.

ΠΗΓΗ: trikalavoice.gr

Ελβετική φιλανθρωπική οργάνωση κατασκεύασε κούκλες για τις βιτρίνες των καταστημάτων με πρότυπο τα σώματα ατόμων με αναπηρία, θέλοντας να αναδείξει την ιδέα ότι κανείς δεν έχει το ιδανικό σώμα.

Η οργάνωση Pro Infirmis συνεργάστηκε με άτομα που πάσχουν από σκολίωση, που υποβλήθηκαν σε ακρωτηριασμό ή είναι καθηλωμένα σε αναπηρική καρέκλα.

Καθένα από τα άτομα αυτά αποτέλεσε το «καλούπι» για να κατασκευαστεί μια κούκλα που θα αναπαριστά με κάθε λεπτομέρεια το σώμα τους. Μάλιστα, οι κούκλες θα ποζάρουν στις βιτρίνες πασίγνωστου καταστήματος στον κεντρικό εμπορικό δρόμο της Ζυρίχης.

Το καταπληκτικό πρότζεκτ σχεδιάστηκε για να τιμήσει την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, στις 3 του Δεκέμβρη. Ο τίτλος του είναι «Ποιος είναι τέλειος; Πλησίασε» και η ιστορία πίσω από την εμπνευσμένη ιδέα αποτυπώνεται στο παρακάτω βίντεο.

 

 

ΠΗΓΗ: patrasevents.gr

 

Περισσότερα Άρθρα...

Βρίσκεστε εδώ: Home Νέα - Εκδηλώσεις

Δείτε μας στο YouTube

Ακολουθήστε μας στο Twitter

 

Βρείτε μας στο Facebook