Νέα - Εκδηλώσεις

Φωτογραφία: Αλέξανδρος Κατσής/FosPhotos

Στις 20 Νοεμβρίου 1989 η Παγκόσμια Κοινότητα είχε κάνει ένα μεγάλο βήμα μπροστά για τον δικαιωματικό πολιτισμό, υιοθετώντας μέσω της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ τη Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Παιδιού. Στη συνέχεια, η 20η Νοεμβρίου καθιερώθηκε ως Διεθνής Ημέρα των Δικαιωμάτων των Παιδιών, με στόχο την διεθνή κινητοποίηση και τον έλεγχο για την εφαρμογή της Σύμβασης.

Με αυτή την έννοια, λοιπόν, καλούμαστε να τιμήσουμε την φετινή Ημέρα, ζητώντας τον απολογισμό της οργανωμένης Πολιτείας και των θεσμών της, από το εθνικό μέχρι το τοπικό επίπεδο, στον τομέα προστασίας των δικαιωμάτων των παιδιών. Ζητείται, όμως, και ο απολογισμός της κοινωνίας, της οικογένειας και όλων μας ως πολιτών. Διότι, η προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών απαιτεί πολυεπίπεδη και πολυδιάστατη δράση, μέγιστη κοινωνική ευαισθησία και υψηλό αίσθημα κοινωνικής και ανθρώπινης αλληλεγγύης.

Οι σημερινές συνθήκες, που επικρατούν στη χώρα μας, η διάλυση του κοινωνικού ιστού από τις μνημονιακές πολιτικές, η κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας, η πρωτοφανής εξάπλωση της ανεργίας και της φτώχειας, οδηγούν στην ωμή καταπάτηση και άρνηση των δικαιωμάτων του Ανθρώπου γενικά, καθώς και της Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Παιδιού. Και μπορούμε εύκολα να το διαπιστώσουμε, με την απλή ανάγνωση του σημαντικού αυτού κειμένου, κατ΄άρθρο.

Άλλοτε, θεωρούσαμε ότι τα προβλήματα των παιδιών είναι προβλήματα μόνο του «τρίτου κόσμου», των λιγότερο αναπτυγμένων χωρών, των εμπόλεμων περιοχών. Δεν είναι, όμως, το ίδιο σήμερα, που οι κοινωνικές πληγές πληθαίνουν και στις αναπτυγμένες χώρες λόγω της βαθιάς οικονομικής κρίσης και των πολιτικών λιτότητας που επιλέγονται και εντείνονται από τις νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις και τους διεθνείς οργανισμούς που τις στηρίζουν.

Σήμερα, όπως εξελίσσονται τα πράγματα στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη και σε άλλες χώρες του αναπτυγμένου κόσμου, ο «τρίτος κόσμος» είναι μέσα στον «πρώτο», ενώ διογκώνεται διαρκώς και ένας «τέταρτος κόσμος» των κοινωνικά αποκλεισμένων, των ανθρώπων χωρίς δικαιώματα, χωρίς χαρτιά, χωρίς αξιοπρέπεια και χωρίς ελπίδα για το μέλλον. Μέσα σ΄αυτόν τον κόσμο, τα παιδιά γίνονται τα κύρια θύματα των κυκλωμάτων της εμπορίας ανθρώπων, διακίνησης ναρκωτικών, εκμετάλλευσης της παιδικής εργασίας.

Αναπτύσσεται, χωρίς ηθικούς φραγμούς, ένα σύγχρονο δουλεμπόριο, που αποτελεί ντροπή για τον 21ο αιώνα, που κατά την έναρξή του  το 2000 δόθηκαν υποσχέσεις για έναν καλύτερο κόσμο με την «Διακήρυξη της Χιλιετίας» (Millennium Declaration), για έναν κόσμο χωρίς πολέμους, φτώχεια και πείνα, αλλά και χωρίς περιβαλλοντικές καταστροφές, όπως η πρόσφατη στις Φιλιππίνες, που άφησε πίσω της δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, παιδιά και ενήλικες, αλλά και εκατοντάδες χιλιάδες άστεγες οικογένειες, βουτηγμένες στην ανέχεια και στο έλεος επιδημιών.

Απ΄όλα τα παραπάνω προκύπτει ότι η Παγκόσμια Ημέρα των παιδιών δεν μπορεί παρά να είναι ημέρα εγρήγορσης και κινητοποίησης για έναν πιο δίκαιο, ειρηνικό, δημοκρατικό και αλληλέγγυο κόσμο. Και σε ό,τι αφορά τη χώρα μας ένας μόνο τρόπος υπάρχει για να την τιμήσουμε. Εντείνοντας τους αγώνες μας για την κοινωνική αλληλεγγύη παντού στην Ελλάδα ως εφαλτήριο και για μια μεγάλη αλλαγή στον τόπο, σε ευθεία σύγκρουση με τις καταστροφικές για την κοινωνία και τη νέα γενιά της πατρίδας μας μνημονιακές πολιτικές.

Εννοείται ότι η κοινωνική αλληλεγγύη δεν μπορεί να είναι επιλεκτική, χρειάζεται να είναι αλληλεγγύη για όλους, των μεταναστών συμπεριλαμβανομένων. Διότι, αν κάποια παιδιά στη χώρα μας υποφέρουν περισσότερο και στερούνται στοιχειωδών δικαιωμάτων, αυτά είναι τα παιδιά των μεταναστών και προσφύγων, που ήρθαν ή γεννήθηκαν σε μια άλλη χώρα από εκείνη των γονιών τους χωρίς ποτέ να ρωτηθούν.
 
* Ο Πάνος Τριγάζης είναι πρόεδρος του Παρατηρητηρίου Διεθνών Οργανισμών και Παγκοσμιοποίησης (ΠΑΔΟΠ)

 


ΠΗΓΗ: tvxs.gr

 

Ο στόχος για το κλείσιμο όλων των τμημάτων χρονίων ψυχικά ασθενών είναι ένας από τους βασικούς στόχους της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης στην Ελλάδα από τα μέσα της Ψυχιατρική μεταρρύθμιση: Μετασχηματισμός ναι, βεβιασμένα όχι. Του Μ. Θεοδωρουλάκηδεκαετίας του 1980 (Κανονισμός ΕΟΚ 815/84). Στην Ελλάδα οι υπηρεσίες ψυχικής υγείας, μέχρι και τη δεκαετία του ’80 παρέχονταν αποκλειστικά σε Ιδρύματα, με απαράδεκτες συνθήκες περίθαλψης προς τους πάσχοντες, γεγονός που στιγμάτισε τη χώρα μας διεθνώς. 

Από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, μετά το σκάνδαλο των συνθηκών του Ψυχιατρείου της Λέρου και με την οικονομική υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Κανονισμός [ΕΟΚ] 815/84) ξεκίνησε το πρόγραμμα της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης, το οποίο συνεχίζεται μέχρι σήμερα με τον τίτλο «Ψυχαργώς».

Οι αρχές της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης θεσμοθετήθηκαν από το Ελληνικό Κράτος με τον Ν. 2716/1999 «περί ανάπτυξης και εκσυγχρονισμού των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας» (Φ.Ε.Κ. 96/Α/17.5.1999). Σύμφωνα δε με τις διατάξεις του το Κράτος έχει την ευθύνη για τη παροχή υπηρεσιών ψυχικής υγείας με σκοπό τη πρόληψη, τη διάγνωση, τη θεραπεία, τη περίθαλψη καθώς και τη ψυχοκοινωνική αποκατάσταση των ατόμων με ψυχοκοινωνικά προβλήματα. Βάσει του παραπάνω Νόμου και προς επίτευξη των σκοπών της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης, συγκροτείται το Σύστημα Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας, υπό κρατική εποπτεία και επιχορήγηση, στο οποίο εντάσσονται οι Μονάδες Ψυχικής Υγείας, οι οποίες και λειτουργούν, σύμφωνα με τις διατάξεις αυτού, μέσα στα πλαίσια του δημόσιου αλλά και του ιδιωτικού μη κερδοσκοπικού τομέα.

Ήδη πλέον στην Ελλάδα, και με την διαρκή αρωγή της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσα στα πλαίσια των διαδοχικών Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης, έχει επιτευχθεί η συρρίκνωση των μεγάλων Ψυχιατρείων και το κλείσιμο 5 από αυτών από το 2004 έως σήμερα (Πέτρας Ολύμπου, Χανίων, Κέρκυρας, Τρίπολης, Νταού Πεντέλης) με την παράλληλη ανάπτυξη ικανού, αλλά όχι επαρκούς, αριθμού ψυχιατρικών τμημάτων στα Γενικά Νοσοκομεία και Κέντρων Ψυχικής Υγείας και τέλος η λειτουργία μεγάλου αριθμού Μονάδων Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης (Οικοτροφεία, Ξενώνες, Προστατευμένα Διαμερίσματα, Κέντρα Ημέρας κ.α.) μέσα στα πλαίσια του δημόσιου και στη πλειοψηφία τους μέσα στα πλαίσια του ιδιωτικού μη κερδοσκοπικού τομέα. Ήδη λειτουργούν σε όλη την Ελλάδα συνολικά άνω των 550 Μονάδων Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης στη κοινότητα, που στελεχώνονται από ειδικούς ψυχικής υγείας, εκ των οποίων 216 σε νομικά πρόσωπα του ιδιωτικού μη κερδοσκοπικού τομέα.

Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν και των πρόσφατων συμφώνων μεταξύ του υπουργείου Υγείας και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Σύμφωνο Αντόρ Λυκουρέντζου το 2013 και Σύμφωνο Σπίντλα Αβραμόπουλου 2009) έχει τεθεί ο σαφής στόχος του κλεισίματος όλων των τμημάτων χρονίων ασθενών και ο μετασχηματισμός όλων των ψυχιατρικών νοσοκομείων σε Δίκτυα Ψυχιατρικών υπηρεσιών (Κέντρα Ψυχικής Υγείας, Κινητές Μονάδες, Μονάδες Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης και Κοινωνική Συνεταιρισμοί Περιορισμένης Ευθύνης). Το κλείσιμο των ψυχιατρείων δεν είναι δημοσιονομικός στόχος είναι η κορύφωση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης.

Πρόβλημα είναι όμως η ταχύτητα που επιχειρείται να γίνει και η έλλειψη της αναγκαίας προετοιμασίας τόσο από πλευράς των επαγγελματιών όσο και από την πλευρά των ίδιων των ψυχικά ασθενών. Χρειάζεται να υπάρξει επιστημονικά επαρκείς χρόνος για την προετοιμασία και εκπαίδευση των ψυχικά ασθενών που θα μεταβούν στις στεγαστικές δομές αλλά και αξιολόγηση τους ώστε να «ταιριάξουν» με τα χαρακτηριστικά κάθε στεγαστικής δομής ώστε να εξασφαλίσουμε την μεγαλύτερη δυνατή και επιστημονικά αλλά και κοινωνικά προσαρμογή και ένταξη στο νέο τους σπίτι.

Δυστυχώς όλη η ψυχιατρική μεταρρύθμιση στην Ελλάδα έχει χαρακτηριστεί από βίαιες προσαρμογές(Σκάνδαλο Λέρου, Σεισμός 1999) αλλά και έχει προχωρήσει σε μεγάλο βαθμό χάρη στην πίεση, τα χρονοδιαγράμματα αλλά και την στήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.  Η υλοποίηση όλης της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης είναι μια up –down διαδικασία, δηλαδή μια μεταρρύθμιση που υλοποιείται σε μεγάλο βαθμό όχι βάσει των αποφάσεων των εκάστοτε επιστημονικά υπευθύνων αλλά κυρίως βάσει των κεντρικών πολιτικών και των συμφωνιών με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ίσως, κατά την γνώμη μου, εκεί βρίσκονται και οι αιτίες για τις όποιες επιτυχίες αλλά και αποτυχίες της. 

Μενέλαος Θεοδωρουλάκης,Πρόεδρος της Συντονιστικής Επιτροπής του Δικτύου ΑΡΓΩ,
Διδάκτορας Κοινωνικής Πολιτικής

 

ΠΗΓΗ: TVKOSMOS.GR

Κοινούς γενετικούς παράγοντες κινδύνου σε πέντε ψυχικές διαταραχές δείχνει νέα έρευνα Η σχιζοφρένεια, η διπολική διαταραχή (πρώην μανιοκατάθλιψη), η σοβαρή κατάθλιψη και, σε μικρότερο βαθμό, ο αυτισμός και η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής- υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) έχουν κοινούς γενετικούς παράγοντες κινδύνου, όπως επιβεβαίωσε για πρώτη φορά μια μεγάλη διεθνής επιστημονική έρευνα. 

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη γενετική μελέτη των ψυχιατρικών παθήσεων που έχει γίνει μέχρι σήμερα.

Η μεγαλύτερη γενετική «επικάλυψη» είναι μεταξύ σχιζοφρένειας και διπολικής διαταραχής (15%), σε μικρότερο βαθμό είναι μεταξύ διπολικής διαταραχής και σοβαρής κατάθλιψης (10%), όπως επίσης μεταξύ ΔΕΠΥ και κατάθλιψης (9%), ενώ σε μικρότερο βαθμό υπάρχει κοινό γενετικό έδαφος μεταξύ σχιζοφρένειας και αυτισμού (περίπου 3%).

Συνολικά, οι -λιγότερο ή περισσότερο- κοινοί γενετικοί παράγοντες εκτιμάται ότι αποτελούν το 17% έως 28% του κινδύνου για την εμφάνιση μιας από τις ανωτέρω παθήσεις.

Οι ερευνητές της Κοινοπραξίας Ψυχιατρικής Γενωμικής, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό γενετικής «Nature Genetics», τόνισαν ότι η νέα μελέτη δίνει «την σαφέστερη εικόνα μέχρι σήμερα για τον βαθμό γενετικής ομοιότητας ανάμεσα στις βασικές ψυχιατρικές διαταραχές».

Μέχρι σήμερα οι ψυχίατροι δεν έχουν κατανοήσει πλήρως τις ρίζες των ψυχικών ασθενειών, με αποτέλεσμα εδώ και περίπου 125 χρόνια να στηρίζουν τις διαγνώσεις τους κυρίως στην υποκειμενική παρατήρηση των συμπτωμάτων των ασθενών. 

Οι επιστήμονες εξέφρασαν την ελπίδα ότι τα νέα γενετικά ευρήματα θα διευκολύνουν να δημιουργηθεί πλέον ένα διαγνωστικό σύστημα που θα βασίζεται σε πιο αντικειμενικά και επιστημονικά κριτήρια, δίνοντας έμφαση στα βιολογικά θεμέλια των παθήσεων. 

Πάντως, μετά και τη νέα έρευνα, παραμένουν ακόμα σημαντικά κενά γνώσεων. Για παράδειγμα, το κοινό με άλλες παθήσεις γενετικό υπόβαθρο εκτιμάται ότι εξηγεί το 23% των αιτιών της σχιζοφρένειας, όμως άλλες έρευνες για την κληρονομικότητα της σχιζοφρένειας σε διδύμους και ολόκληρες οικογένειες, έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι συνολικά ο κληρονομικός- γενετικός παράγων μπορεί να εξηγήσει το 81% της σχιζοφρένειας.

Τα αντίστοιχα ποσοστά εκτιμώμενης κληρονομικότητας για τις άλλες παθήσεις είναι 75% για τη διπολική διαταραχή και για τη ΔΕΠΥ, 80% για τον αυτισμό και 37% για τη σοβαρή κατάθλιψη. Όμως, οι επιστήμονες δεν έχουν ακόμα καταφέρει να εντοπίσουν συγκεκριμένα γονίδια που θα εξηγούσαν στο σύνολό της αυτή την κληρονομικότητα, στην οποία θα πρέπει να προστεθούν και οι μη γενετικοί, δηλαδή οι κάθε είδους περιβαλλοντικοί, παράγοντες κινδύνου.

Είχε προηγηθεί, νωρίτερα φέτος, η δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό «Lancet» μιας γενετικής ψυχιατρικής έρευνας, που είχε εντοπίσει μια σειρά από μικρές γονιδιακές παραλλαγές που μπορούν να συμβούν στην παιδική ή ώριμη ηλικία και οι οποίες σχετίζονται με μια γκάμα ψυχιατρικών διαταραχών.

Η διεθνής Κοινοπραξία Ψυχιατρικής Γενωμικής, που υποστηρίζεται ιδιαίτερα από το Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας των ΗΠΑ, αποτελείται από 300 επιστήμονες από 80 ερευνητικά κέντρα σε 20 χώρες. Η κοινοπραξία, που άρχισε το έργο της το 2007 και μέχρι σήμερα έχει συλλέξει γενετικά στοιχεία από 19 χώρες, προτίθεται να συνεχίσει την έρευνά της αναζητώντας κοινούς γενετικούς παράγοντες κινδύνου και σε άλλες διαταραχές, όπως διατροφής, εθισμού, ψυχαναγκασμού κ.α.
 
ΠΗΓΗ: TANEA.GR
 
 

Κατόπιν της απόφασης της ανακρίτριας του Πύργου να προφυλακιστεί ο 13χρονος, που φέρεται να δολοφόνησε τα δυο ανίψια του στην Ηλεία, και την μεταφορά του στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Ανηλίκων του Βόλου τίθενται τα ερωτήματα: γιατί μπορεί ένας έφηβος, τόσο μικρής ηλικίας, να οδηγηθεί σε μονοπάτια μίσους και εφόσον αυτό συμβεί τι είναι σε θέση η κοινωνία να κάνει προκειμένου να σωφρονιστεί ουσιαστικά ο νέος ώστε να επανενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο και να μην περιπλανηθεί ξανά σε όμοιους δρόμους; Του Νίκου Μίχου

Μιλώντας στο tvxs.gr ο καθηγητής Κοινωνικής Ιατρικής και ψυχαναλυτής, Στέλιος Στυλιανίδης, σχολιάζει πως η πράξη του 13χρονου είναι τόσο καταστροφική όσο και αυτοκαταστροφική και πρέπει να διευκρινιστεί από που πηγάζει αυτή η βία. Ταυτόχρονα παρατηρεί ότι κάτι «υπόγειο υφαίνεται στην ελληνική κοινωνία ωθώντας προς την βίαιη συμπεριφορά» προσθέτοντας ότι κάτι τέτοιο δεν είναι ασύνδετο με την διάχυση της νεοναζιστικής ιδεολογίας της Χρυσής Αυγής. Παράλληλα επισημαίνει ότι οι μνημονιακές πολιτικές έχουν οδηγήσει σε κατάρρευση δομές υπηρεσιών ψυχικής και παιδοψυχικής υγείας που ήδη από πριν το 2010 ήταν παραμελημένες αν και εξαιρετικά σημαντικές.
 
Ποιά είναι τα ψυχολογικά αίτια της πράξης του 13χρονου;
 
Με εκπλήσσει το πρώιμο της ηλικίας του έφηβου. Έκανε μια καταστροφική πράξη προς τα ανίψια του και μια αυτοκαταστροφική πράξη προς τον εαυτό του καθώς το μέλλον του μοιάζει προδιαγεγραμμένο.
 
Δεν γνωρίζουμε ποιοί παράγοντες κινδύνου ήταν εμφανείς στο οικογενειακό περιβάλλον. Είναι πολύ δύσκολο χωρίς στοιχεία να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα. Δεν γίνεται να καταλήξουμε σε ερμηνευτική υπόθεση αλλά μπορούμε να σχολιάσουμε μερικά δεδομένα.
 
Είναι τόσο βίαιη αυτή η πράξη που φαίνεται ο έφηβος να είχε μια ψυχωτική στιγμή. Να μην είχε επίγνωση αυτού που έκανε. Μια ψυχωτική στιγμή κατά την απελπισμένη αναζήτηση μιας αγάπης από την αδερφή του και τους γονείς του.
 
Τι κρύβεται πίσω από την εφηβική βία; 
 
Πίσω από την βία του εφήβου πάντα υπάρχει ένα αίτημα για αγάπη. Αυτό το αίτημα φαίνεται να μένει ανικανοποίητο είτε λόγω της ανεπάρκειας των γονέων είτε και λόγω της ευθραυστότητας της ψυχολογίας του εφήβου. Όλα αυτά σχετίζονται με την πορεία του εφήβου μέσα στην οικογενειακή του διαδρομή.
 
Ίσως η βία να καλύπτει με πολύ πρωτόγονο τρόπο το μέρος της ντροπής που μπορεί να νιώθει ο έφηβος που είναι παραμελημένος και περιθωριοποιημένος από το οικογενειακό περιβάλλον.
 
Είναι μια ύστατη προσπάθεια να τραβήξει την προσοχή και να αμυνθεί προς αυτό που αισθάνεται ως κατάρρευση του ναρκισσισμού του – ότι η εικόνα του εαυτού του αιμορραγεί. Γνωρίζουμε, εξάλλου, ότι η ανακάλυψη του εαυτού και η βία συνδέονται πολύ στενά.
 
Πρόκειται πάντως για συνηθισμένη παράνοια του εφήβου. Προκύπτει από την ανικανότητα του εφήβου να ελέγξει τον εαυτό του. Η βία αυτή ίσως είναι απαραίτητη για να φτιάξει ο νέος ένα κόσμο ώστε να αντιπαρέλθει την αδιαφορία από τους γονείς και να συγχρωτιστεί με τους φίλους του.
 
Αυτή η βία που είναι απαραίτητη για την συγκρότηση του εαυτού του εφήβου, όταν δεν γίνεται αντικείμενο στοργής και φροντίδας, τότε μπορεί να εξελιχθεί σε καταστροφική βία. Μάλλον αυτή είναι και η περίπτωσή μας, που δείχνει να είναι ακραία παθολογική και καταστροφική.
 
Τέτοια περιστατικά, βέβαια, δεν έρχονται ως κεραυνός εν αιθρία. Πάντα ο έφηβος δίνει σημάδια στο περιβάλλον του και στους ειδικούς ότι θα οδηγηθεί σε κάτι παραπλήσιο.
 
Ποιοί παράγοντες οδηγούν στην μεταβολή του «χαρακτήρα» της βίας;  
 
Απέναντι σε βίαιες κινήσεις μπορεί το οικογενειακό περιβάλλον να εμφανίζεται αμφίθυμο και με αντιπαλότητα. Οι γονείς συχνά αισθάνονται άβολα από αυτές τις επιθετικές κινήσεις του εφήβου – που είναι μια άμυνα για την διατήρηση της ναρκισσιστικής εικόνας του εαυτού. Μοιάζουν ανήμποροι να διαχειριστούν και να μεταβολίσουν αυτές τις εξάρσεις μέσα από τις σχέσεις εμπιστοσύνης, στοργής και απαγορεύσεων όταν ο έφηβος ξεπερνά κάποια όρια.
 
Οι παράγοντες κινδύνου που μπορεί να οδηγήσουν σε αυτή την εκδήλωση βίας είναι τα ναρκωτικά, το κοινωνικο-οικονομικό επίπεδο της οικογένειας, βίαιη συμπεριφορά στο σχολείο, η έκθεση στην βία των ΜΜΕ και του σινεμά, μια αποδιοργανωμένη κοινότητα.
 
Στον χώρο της οικογένειας φαίνεται ότι παίζει ρόλο η αυταρχικότητα και ο απόλυτος έλεγχος του εφήβου όπως βέβαια και η παντελής έλλειψη πειθαρχίας. Δηλαδή όταν οι γονείς είτε θέλουν να θέσουν όλα τα όρια είτε είναι απόντες με χαμηλή εποπτεία.
 
Στην ελληνική οικογένεια ταυτίζεται η επίβλεψη με τον έλεγχο της επίδοσης στο σχολείο. Είναι ένα απόλυτο φετίχ της οικογένειας το παιδί να είναι άριστο - διαφορετικά δεν είναι «τίποτα». Όμως ο ψυχισμός του εφήβου είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Η απόρριψη, δε, από τους ομοίους του στο σχολείο ή στην γειτονιά οδηγεί τον νέο σε παραβατικές πράξεις για να δείξει ότι μπορεί. Για μαγκιά.
 
Αξίζει να σημειωθεί ότι στις μέρες μας υπάρχει και η διάχυση της νεοναζιστικής βίας στα σχολεία από την Χρυσή Αυγή. Είναι μια παθοψυχολογική και καταστροφική ιδεολογία ειδικά την περίοδο της διαμόρφωσης του ψυχισμού του εφήβου. Εδώ, όμως, σημαντικό ρόλο έχει ο παιδαγωγός, η έλλειψη του οποίου μπορεί να έχει τεράστιες συνέπειες καθώς ο έφηβος θα μείνει εκτεθειμένος σε κινδύνους.
 
Το σωφρονιστικό σύστημα είναι αποτελεσματικό; 
 
Με την κατάρρευση του κράτους πρόνοιας στην Ελλάδα έχουν διαλυθεί και διάφορες δομές που ήταν ήδη ελλιπείς πριν την κρίση και τις εφαρμογές των μνημονιακών πολιτικών. Σαν ειδικοί του χώρου τότε είχαμε κάνει μια σειρά προτάσεις για το ψυχιατρικό σύστημα και για το σωφρονιστικό σύστημα. Παρόλα αυτά οι προτάσεις μας δείχνουν να είναι στον αέρα.
 
Υπήρχαν και υπάρχουν τεράστιες ελλείψεις παροχής υπηρεσιών στον τομέα παιδικής ψυχιατρικής όπως και ψυχολογικής διαχείρισης παιδιών και εφήβων. Αντί, δηλαδή, το δικαστικό και παιδοψυχιατρικό σώμα να αποτελεί ένα σύνολο που να δημιουργεί υπηρεσίες σωφρονιστικές παιδιών και εφήβων που να προτάσσουν την επανένταξη των νέων στην κοινωνία μετά από μια πράξη βίας, το σύστημα κάνει ακριβώς το αντίθετο: Δεν υπερασπίζεται τα δικαιώματα του παιδιού αλλά το σπρώχνει σε ένα αρνητικό σπιράλ που θα διογκώσει την παραβατική συμπεριφορά.
 
Το σύστημα δεν πρέπει να είναι τιμωρητικό αλλά να προστατεύει και να αποτρέπει. Να βάλει τα όρια - γιατί χωρίς νόμους κοινωνία δεν υπάρχει -αλλά ταυτόχρονα να δίνει την δυνατότητα για να αποτραπεί νέα πράξη.
 
Το αυτονόητο στο εξωτερικό θα ήταν η διαχείριση του περιστατικού μέσα από έναν θεραπευτικό ξενώνα για έφηβους. Ο μοναδικός που υπήρχε στην Αθήνα έκλεισε λόγω υποχρηματοδότησης. Ήταν ο ξενώνας «Ήρις» της Εταιρίας Ψυχικής Υγείας Παιδιού και Εφήβου.
 
Μια ακόμη τεράστια ανεπάρκεια συνιστά το ότι σε όλη την Αττική υπάρχουν λιγότερο από 25 κρεβάτια σε κλινικές εφήβων και οι εργαζόμενοι παλεύουν να κρατήσουν ένα υψηλό επίπεδο υπηρεσιών. Επίσης, δεν καταρτίζονται προγράμματα πρόληψης φαινομένων βίας όπως το bulling. Το κράτος απέναντι σε όλες αυτές τις ελλείψεις λέει ότι «τα αφήνουμε στην τύχη τους», «κόβουμε θέσεις» και «υποχρηματοδοτούμε».
 
Σε κάθε σύστημα που δεν στοχεύει στην επανένταξη και είναι απορριπτικό, απλά εντείνεται ο παθοψυχολογικός παράγοντας που οδηγεί τους νέους σε εγκληματική συμπεριφορά. Η βία ως απάντηση στην βία είναι το απόλυτο αδιέξοδο.
 
Πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό;
 
Κάθε περιστατικό είναι διαφορετικό από το άλλο και η κάθε γενίκευση είναι καταστροφική. Αλλά χρειάζεται εξειδικευμένο προσωπικό για το αντίθετο. Χρειάζεται χρόνος, χώρος και θεσμικό πλαίσιο - στοιχεία που δεν υπάρχουν στην Ελλάδα. Πρέπει να γίνει πανεπιστημιακή μελέτη γύρω από το αντικείμενο.
 
Το θλιβερό είναι πως κάτι υπόγειο υφαίνεται στην ελληνική κοινωνία. Υπόγειο με την έννοια του πολλαπλασιασμού των περιστατικών βίας στην ελληνική κοινωνία που οδηγεί στην κατάρρευση της κοινωνικής συνοχής, στην ανασφάλεια για το μέλλον και στην ψυχική βία. Αυτά οδηγούν σε βίαια μονοπάτια και σχετίζονται με το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής και της νεοναζιστής ιδεολογίας. 

 

ΠΗΓΗ: TVXS.GR

Από την αρχή της οικονομικής κρίσης και της ύφεσης στην Ευρώπη, το ποσοστό ανεργίας μεταξύ των ατόμων με ψυχολογικά προβλήματα έχει υπερδιπλασιαστεί σε σχέση με τους ψυχικά υγιείς ανθρώπους, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα, που συμπεριέλαβε και την Ελλάδα.

Είναι η πρώτη μελέτη που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου ότι, στις ευρωπαϊκές χώρες, οι ψυχικά ασθενείς (ιδίως οι άνδρες και τα άτομα με χαμηλή μόρφωση) έχουν επηρεαστεί δυσανάλογα από την κρίση, γεγονός που τους καθιστά περαιτέρω ευάλωτους και επιτείνει την κοινωνική απομόνωσή τους.
 
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Γκράχαμ Θόρνικροφτ και τη δρα Σάρα Έβανς - Λάκο του Ινστιτούτου Ψυχιατρικής του King's College του Λονδίνου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «PLoS ONE», σύμφωνα με το ΒΒC, ανέλυσαν στοιχεία από τις 27 χώρες της ΕΕ (με τη βοήθεια και του «Ευρωβαρόμετρου»), τα οποία αφορούσαν πάνω από 20.000 ανθρώπους και κάλυπταν την περίοδο 2006-2010.
 
Το 2006 η μέση ευρωπαϊκή ανεργία για τους ψυχικά υγιείς ήταν 7,1% και για τους ψυχικά ασθενείς 12,7%, ενώ το 2010 τα αντίστοιχα ποσοστά ήταν 9,8% και 18,2%, δηλαδή υπήρξε αύξηση 2,7% για την πρώτη ομάδα και 5,5% (υπερδιπλάσια) για τη δεύτερη ομάδα των ατόμων με ψυχολογικά προβλήματα. Ειδικότερα για τους άνδρες με τέτοια προβλήματα, η ανεργία ήταν 13,7% το 2006, αλλά αυξήθηκε στο 21,7% το 2010.
 
Σύμφωνα με την έρευνα, όσο περισσότερο σε μια χώρα τα άτομα με ψυχικές διαταραχές στιγματίζονται ως επικίνδυνοι, τόσο περισσότερο απειλούνται με ανεργία, ιδίως σε περιόδους οικονομικής κρίσης, οπότε γίνονται περικοπές θέσεων εργασίας.

 

ΠΗΓΗ: TVXS.GR

Την Παρασκευή 17 Μαΐου 2013 υποδεχθήκαμε στο Οικοτροφείο Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης Πεντέλης της ΕΠΑΨΥ την εκπομπή του ΣΚΑΪ "Πράσινες Αποστολές", για τη δωρεάν δημιουργία ενός θεραπευτικού κήπου στον ανεκμετάλλευτο εξωτερικό χώρο της δομής. Τα αποτελέσματα όπως θα παρακολουθήσετε και στο βίντεο που ακολουθεί ήταν πέρα από κάθε προσδοκία εκπληκτικά, πράγμα που έχει ενθουσιάσει τους ενοίκους του Οικοτροφείου, το προσωπικό, όπως και τους εθελοντές και τους γείτονες μας.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλη την παραγωγή της εκπομπής "Πράσινες αποστολές", τους εξωτερικούς συνεργάτες και τέλος τον ΣΚΑΪ που και αυτή τη φορά προβάλλει το κοινωνικό του πρόσωπο.
 

Για να παρακολουθήσετε την εκπομπή, η οποία προβλήθηκε στις 27/05/2013, πατήστε εδώ.

 

Διαβάστε ένα άρθρο (συμμετοχή στις "Γνώμες" του NEWS247) με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Κοινωνικής Εργασίας και τη διαμαρτυρία των κοινωνικών λειτουργών στο Σύνταγμα.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Κοινωνικής Εργασίας, που γιορτάζεται σε 84 χώρες σε όλο τον κόσμο κάθε χρόνο το Μάρτιο, οι κοινωνικοί λειτουργοί, φορώντας λευκές μάσκες, βγήκαν στην Πλατεία Συντάγματος με το σύνθημα «Δεν είμαστε αόρατοι».

Όταν το κοινωνικό κράτος συρρικνώνεται καθημερινά και εκατομμύρια συμπολίτες μας ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας, αδυνατώντας να αντεπεξέλθουν στις βασικές ανάγκες της καθημερινής τους ζωής, οι ίδιοι οι πολίτες γίνονται αόρατοι για μια πολιτική κοινωνική πολιτική που πλέον τους αγνοεί.

Ο υποσιτισμός, οι κακές συνθήκες στέγασης και διαβίωσης, η κατάθλιψη, οι απόπειρες αυτοκτονίας, τα προβλήματα υγείας στα παιδιά και τους εφήβους, η βία, η παραβατικότητα, τα περιβαλλοντικά προβλήματα, οι κοινωνικές ανισότητες, οι παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων, η οικονομική μετανάστευση είναι μερικές από τις παραμέτρους που παρουσιάζουν άνοδο και συνεχή επιδείνωση. Συνεχώς ενισχύεται η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια για το μέλλον και ο φόβος για πλήρη κατάρρευση του κοινωνικού κράτους.

Οι κοινωνικοί λειτουργοί διαμαρτύρονται, γιατί πλέον έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με ολοένα και περισσότερους ανθρώπους που δεν μπορούν να σταθούν στα πόδια τους. Διαμαρτύρονται επίσης γιατί στο πλαίσιο των περικοπών πλήττονται οι φορείς κοινωνικής φροντίδας και προστασίας, με αποτέλεσμα η κρίση να βαθαίνει ακόμα περισσότερο και μακροπρόθεσμα να αυξάνεται σημαντικά το κοινωνικό αλλά και το δημοσιονομικό κόστος.

Οι πρόσφατες επίσης αναγγελίες για καταργήσεις ή συγχωνεύσεις φορέων κοινωνικής φροντίδας αλλά και η κατάργηση δύο τμημάτων κοινωνικής εργασίας στα ΤΕΙ της Πάτρας και στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο, στο πλαίσιο του σχεδίου ΑΘΗΝΑ, δείχνουν ότι οι πολλαπλά επιβαρυμένοι αποδέκτες της κοινωνικής εργασίας θα βρίσκονται σε όλο και μεγαλύτερο αδιέξοδο και κίνδυνο στο μέλλον.

Οι κοινωνικοί λειτουργοί που διαμαρτυρήθηκαν  με το συμβολικό αυτό τρόπο θέλησαν να δείξουν ότι δεν μπορούν να παραμένουν αδρανείς μπροστά στη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και ούτε να διατεθειμένοι να εγκλωβίζονται στο ρόλο των παθητικών διαχειριστών των πολιτικών λογιστικής λογικής που επιβάλλονται στο όνομα της οικονομικής κρίσης.

Αυτή η πράξη είχε το νόημα  της προάσπισης των αρχών της  κοινωνικής αλληλεγγύης και της  κοινωνικής δικαιοσύνης, που είναι  οι θεμέλιοι λίθοι της κοινωνικής εργασίας και ό,τι περισσότερο έχουμε ανάγκη σήμερα.

* Ο Χαράλαμπος Πουλόπουλος  είναι διδάκτωρ Κοινωνικών Επιστημών, διευθυντής του Κέντρου Θεραπείας  Εξαρτημένων Ατόμων (ΚΕΘΕΑ). Είναι πρόεδρος της επιστημονικής και  συμβουλευτικής επιτροπής της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Θεραπευτικών Κοινοτήτων (W.F.T.C.) και αντιπρόεδρος του Δ.Σ. της  Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Θεραπευτικών Κοινοτήτων (E.F.T.C).

 

ΠΗΓΗ: NEWS247.GR

Δελτίο Τύπου

Ο Σύλλογος Οικογενειών και Φίλων για την Ψυχική Υγεία (ΣΟΦΨΥ) ΒΑ Αττικής διοργάνωσε και πραγματοποίησε αποκριάτικη εκδήλωση για τα Μέλη, τις οικογένειες και τους φίλους του Συλλόγου τη Δευτέρα 11/03/2013 στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του Εκθετηρίου Κεραμικής – Αγγειοπλαστικής στο Μαρούσι.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους και χαιρέτησαν οι κ.κ. Πολυχρονιάδης Δ., Δημοτικός Σύμβουλος Αμαρουσίου και εκπρόσωπος της παράταξης «Εκτός των Τειχών», Χονδρός Π., Πρόεδρος της ΕΠΑΨΥ, Στυλιανίδης Σ., Αν. Καθηγητής Κοινωνικής Ψυχιατρικής Πάντειο Πανεπιστήμιο και Επιστημονικός Δ/ντής της ΕΠΑΨΥ, Φωτεινή Κατή εκπρόσωπος της Πολεοδομικής επιτροπής Γειτονιάς –κατοίκων Αγ. Φιλοθέης Αμαρουσίου και μέλος του Δημοτικού συνδυασμού «Για ένα Νέο Μαρούσι» καθώς και εκπρόσωποι από τον Περιβαλλοντικό Σύλλογο «Κασταλία» και το Σύλλογο «Αναβρύτων».

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε bazaar και λαχειοφόρος αγορά, τα έσοδα των οποίων διατέθηκαν για τις ανάγκες του Συλλόγου. Ήταν μια όμορφη και ευχάριστη βραδιά με χορό, τραγούδι, φαγητό και ποτό.

Εκ μέρους του Διοικητικού Συμβουλίου του ΣΟΦΨΥ και της Επιστημονικής Επιτροπής θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε ιδιαιτέρως τον κ. Βαλλάτο, Πρόεδρο του Συνεταιρισμού Κεραμικής για τη διάθεση της αίθουσας, τη χορωδία του ΚΑΠΗ του Δήμου Διονύσου, που εμπλούτισε τη βραδιά με τα τραγούδια της, καθώς και όλους όσους παρευρέθησαν και συνέβαλλαν στη δημιουργία ενός ευχάριστου και εορταστικού κλίματος.

Τηλέφωνα επικοινωνίας για ενημέρωση για το Σύλλογο:

6937398014, κα Κατσαρού, Μέλος του Δ.Σ.                                  

210 8100901, κα Στουραΐτου Σοφία, Επιστημονική Επιτροπή Συλλόγου

 

ΠΗΓΗ: ERMISPRESS.GR

Ο κ. Στυλιανίδης Στέλιος, Αν. Καθ. Κοινωνικής Ψυχιατρικής Παντείου Παν/μίου, συμμετείχε στην εκπομπή “MEGA Σαββατοκύριακο” που προβλήθηκε την Κυριακή 3 Μαρτίου, σχολιάζοντας το θέμα του "κατηχητισμού" στα σχολεία και τη Χρυσή Αυγή. 

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει: «Είναι στρεβλό να μπερδεύουμε εθνικιστικά παραλληρήματα με το σύμβολο της πατρίδας μας. Ελληνισμός σημαίνει ανοιχτότητα. Σημαίνει ότι υπερασπιζόμαστε την ακεραιότητα της πατρίδας και την αξιοπρέπεια της πατρίδας απέναντι στη φασιστική απειλή. Πρέπει να ανακαλύψουμε έναν νέου τύπου πατριωτισμό και να υπερασπιστούμε τα σύμβολά μας.»

Για να παρακολουθήσετε απόσπασμα από την εκπομπή του κ. Μανώλη Αναγνωστάκη και κ. Ιορδάνη Χασαπόπουλου, “MEGA Σαββατοκύριακο”, πατήστε εδώ.

Τα Baby Blues παρουσιάζονται περίπου στο 50 % των γυναικών μετά τον τοκετό. Τα συμπτώματά τους κρατούν για δυο βδομάδες. Αλλαγές στη διάθεση, θλίψη, κλάμα χωρίς αιτία, άγχος… Κάποιες φορές οι αλλαγές στη διάθεση της νέας μητέρας κρατούν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και τότε ίσως μιλάμε για επιλόχειο κατάθλιψη.

Τι είναι η επιλόχειος κατάθλιψη; Ποια είναι τα συμπτώματά της και πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι για μια γυναίκα;

Ο Αν. Καθ. Κοινωνικής Ψυχιατρικής, του Παντείου Πανεπιστημίου, κύριος Στέλιος Στυλιανίδης και η συνεργάτιδά ψυχοθεραπεύτρια, κυρία Μαρίνα Μουλάκη* μας περιγράφουν δυο αληθινές ιστορίες δυο γυναικών. Η Ζωή έπασχε από τα baby blues, η Άννα ήρθε αντιμέτωπη με την επιλόχειο κατάθλιψη.

Στέλιος Στυλιανίδης

Mαρίνα Μουλάκη

Τι είναι τα Baby Blues;

Η ιστορία της Ζωής.

“Η Ζωή μόλις έχει γυρίσει σπίτι από το μαιευτήριο. Είναι στο παιδικό δωμάτιο που με τόση ανυπομονησία και φροντίδα προετοίμαζε τους τελευταίους μήνες και κρατάει το νεογέννητο γιο της αγκαλιά. Προσπαθεί να τον κοιμίσει αλλά εκείνος κλαίει ασταμάτητα. Μαζί του κι αυτή! «Κάτι δε πάει καλά με αυτή την εικόνα» σκέφτεται. Ήθελα τόσο πολύ να γίνω μητέρα, είχα μία τόσο όμορφη εγκυμοσύνη. Ανυπομονούσα γι αυτή τη στιγμή, και τώρα δε μπορώ να σταματήσω να κλαίω. Δε ξέρω αν θα τα βγάλω πέρα. ‘Όλα έχουν αλλάξει. Δε με αναγνωρίζω. Δε πρέπει να νιώθω έτσι-δεν είμαι καλή μαμά»! Αργότερα, κάθονται όλοι μαζί.  Ο άντρας της την έχει αγκαλιά κι εκείνη θηλάζει. Κοιτάζει το γιο της να τρώει και νιώθει φοβερή στοργή. Τον άντρα της και είναι σαν να τον έχει ερωτευθεί πάλι απ την αρχή. Και όλο αυτό τις φέρνει πάλι δάκρυα στα μάτια. Σκέφτεται πως δε θα είναι ξανά ποτέ πια οι δυο τους- όχι το ανέμελο νέο ζευγάρι που ήταν πριν τουλάχιστον και αυτό τη κάνει να «πενθεί» ένα κομμάτι του εαυτού της. Και ο θηλασμός, ενώ πίστευε πως θα είναι το πιο φυσικό πράγμα, την έχει τόσο δυσκολέψει. Πονάει πολύ και νιώθει πώς είναι ασταμάτητος. Είναι άυπνη μέρες τώρα, συχνά δε προλαβαίνει ούτε να φάει και μετά απ όλη αυτή τη προσπάθεια νιώθει «άχρηστη» γιατί το μωρό της φαίνεται να μη χορταίνει. Σκέψεις όπως: «Ίσως έπρεπε να περιμένουμε λίγο καιρό ακόμα» και «δε ξέρω αν θα τα καταφέρω» είναι συνέχεια στο μυαλό της. Είναι φορές που κοιτάζει το μωρό της με φοβερή γλύκα και άλλες που σαν να μη νιώθει «όπως θα έπρεπε». «Ποιο είναι αυτό το πλασματάκι»; Η διάθεσή της έχει πέσει πάρα πολύ και νιώθει φοβερές  τύψεις απέναντι στο μωρό, τον άντρα και τον ίδιο της τον εαυτό διότι: «Αυτή έπρεπε να είναι η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής  της”.

Η Ζωή αντιμετωπίζει μία ψυχολογική κατάσταση γνωστή ως «Baby Blues». Τα Baby Blues είναι ένα σύνηθες φαινόμενο  (παρουσιάζεται περίπου στο 50%  των γυναικών) που εμφανίζεται ακόμα και λίγες ώρες μετά τον τοκετό (πιο έντονα την 4η με 5η μέρα) και τα συμπτώματά τους κρατούν για περίπου δύο εβδομάδες.

Τα συμπτώματα αυτά είναι συνήθως:

-Κλάμα χωρίς προφανή αιτία

-Ευερεθιστότητα

-Ανυπομονησία

-Ανησυχία

-Άγχος

-Εξάντληση

-Αϋπνία (ακόμα και όταν κοιμάται το μωρό)

-Θλίψη

-Αλλαγές στη διάθεση (mood swings)

-Δυσκολία στη συγκέντρωση-Αφηρημάδα

Σε τι οφείλονται τα Baby Blues ;

Τα Baby Blues είναι αποτέλεσμα ενός συνδυασμού παραγόντων. Η αλλαγή στα επίπεδα των ορμονών κατά την εγκυμοσύνη και μετά την γέννα καθώς και η έλλειψη ύπνου μπορούν να προκαλέσουν τα παραπάνω συμπτώματα. Μεγάλο ρόλο παίζει η αλλαγή της καθημερινότητας της μητέρας και η δυσκολία προσαρμογής στις νέες συνθήκες που φέρνει ο ερχομός ενός μωρού. Καθώς και η ίδια η εμπειρία του τοκετού και πώς τον βίωσε η κάθε γυναίκα.

Πώς αντιμετωπίζουμε τα  Baby Blues;

Συνήθως δε χρειάζεται παρέμβαση ειδικού για τα Baby Blues και τα συμπτώματα κρατούν περίπου 14 ημέρες μετά τον τοκετό. Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα που μπορεί να κάνει η νέα μητέρα -και με στήριξη των δικών της ανθρώπων- για να βοηθηθεί και να νιώσει καλύτερα.

-Σημαντικό είναι να τρώει και να κοιμάται καλά διότι αυτό βοηθάει στη σωματική αλλά και τη ψυχολογική της ενδυνάμωση κατά τις απαιτητικές πρώτες εβδομάδες.

-Να μη ντρέπεται να δέχεται βοήθεια από τους άλλους σε ότι μπορεί να τη ξεκουράσει (πχ να αναλάβει κάποιος άλλος τις δουλειές του σπιτιού, το μαγείρεμα). Να επικεντρωθεί στις ανάγκες της και του μωρού της και να μη προσπαθεί  να τα κάνει όλα ,μαζί και να είναι  σε όλα «τέλεια».

-Να μην έχει υψηλές απαιτήσεις για το πρώτο καιρό. Να ξέρει πως θα έχει τις δυσκολίες του και δεν θα είναι όλα  ιδανικά και όπως τα είχε ονειρευτεί. Έτσι θα μπορεί να αντιμετωπίσει πιο ψύχραιμα τη πραγματικότητα.

-Να «ξε-κλέβει» λίγο χρόνο κάθε μέρα για τον εαυτό της κάνοντας μια βόλτα (χωρίς η και με το μωρό), πίνοντας καφέ με μία φίλη ,ακούγοντας λίγη μουσική για να χαλαρώσει και να ξεφύγει λίγο.

-Να ζητάει συμβουλές και να μοιράζεται τις απορίες τις με ανθρώπους που εμπιστεύεται (πχ άλλες φίλες νέες μαμάδες). Με αυτόν τον τρόπο και ακούγοντας τις εμπειρίες άλλων, θα νιώσει λιγότερο μόνη σε αυτό που αντιμετωπίζει.

Και πάνω απ όλα, να μην διστάζει να εξωτερικεύει το πώς νιώθει και να μη ντρέπεται αν δε νιώθει καλά. Μοιραζόμενη τα συναισθήματα και τη δυσκολία της με την οικογένεια και τους δικούς της, τους βοηθάει να καταλάβουν καλύτερα τί της συμβαίνει και να την βοηθήσουν πρακτικά αλλά και συναισθηματικά.

Η Ζωή δύο εβδομάδες  περίπου μετά από τη γέννηση του γιου της κι αφού κατάφερε να ξεκουραστεί και να κοιμάται με κάθε ευκαιρία (τις ώρες που κοιμόταν και ο μικρός για παράδειγμα), άρχισε να βλέπει τα πράγματα με αισιοδοξία. Υπήρχαν βέβαια αρνητικά συναισθήματα και σκέψεις αλλά μέρα με τη μέρα τα ωραία υπέρβαιναν τα δύσκολα και η σχέση της με το παιδί της και με τον εαυτό της ως μητέρα πλέον, γίνεται όλο και πιο γνώριμη και δυνατή. Τέσσερις μήνες μετά, δεν σκέφτεται καν να αναφέρει τις δύσκολες αυτές πρώτες μέρες αλλά καμαρώνει για το γιο της δείχνοντας τις φωτογραφίες του σε φίλους και γνωστούς με κάθε ευκαιρία. Δε παραλείπει όμως, όταν μιλάει με νέες μαμάδες σαν κι αυτήν, ή γυναίκες που διανύουν τη πρώτη τους εγκυμοσύνη , να μοιραστεί την εμπειρία της και να τις βεβαιώσει πως το να μη τους φανούν όλα «ροζ» και να δυσκολευτούν το πρώτο καιρό όχι μόνο πρακτικά αλλά και ψυχολογικά είναι μέσα στο πρόγραμμα και απολύτως φυσιολογικό.

Πώς ξεχωρίζουμε τα baby Blues από την επιλόχειο Κατάθλιψη;

Τί γίνεται όμως όταν τα συμπτώματα που προαναφέραμε διαρκούν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και είναι πολύ πιο έντονα σε σημείο που υπάρχει ανησυχία για την σωματική ακεραιότητα της μητέρας ή/και του βρέφους ; Τότε υπάρχει περίπτωση η νέα μητέρα να αντιμετωπίζει Επιλόχειο Κατάθλιψη.

Η αληθινή ιστορία της Άννας

Η Άννα κάθεται στο μπαλκόνι του σπιτιού της και κοιτάζει κάτω στο δρόμο τα αυτοκίνητα που περνούν. Έχει περάσει πάνω από ένας μήνας από τότε που γέννησε την κόρη της και είναι εξαντλημένη. Έχει χάσει την όρεξή της και πολύ βάρος και δε μπορεί με τίποτα να χαλαρώσει και να κοιμηθεί μέσα στη μέρα. Νιώθει φοβερή θλίψη και θυμό με το σύζυγο και τη μητέρα της που «δε καταλαβαίνουν τι περνάει» από τότε που ήρθε το μωρό. Είχε ακούσει πως η νέες μητέρες περνάνε δύσκολα στην αρχή με κλάματα αϋπνία και κούραση , αλλά γι αυτήν είναι ατελείωτο όλο αυτό. Δε μπορεί με τίποτα να βγάλει από το μυαλό της τις αρνητικές σκέψεις και νιώθει εντελώς ανήμπορη. Σκέφτεται πως δεν είναι η μαμά που είχε φανταστεί. Νιώθει κακιά! Ακούει το μωρό της να κλαίει και το μόνο που θέλει είναι να ανοίξει τη πόρτα και να φύγει .Έτσι όπως βλέπει τα αυτοκίνητα που περνούν από κάτω σκέφτεται να πέσει-να τελειώσει όλο αυτό. Πάλι προχθές, που είχαν βγει όλοι μαζί βόλτα με το καρότσι, την ώρα που περνούσαν μία διασταύρωση είχε μια φαντασίωση πως περνάει ένα αυτοκίνητο και χτυπάει το καρότσι και στη συνέχεια άλλη μία πως χτυπάει εκείνη. Δεν είχε σκεφτεί ποτέ πριν την αυτοκτονία αλλά το τελευταίο καιρό «φλερτάρει» συνέχεια με σκέψεις θανάτου. Κάνει τελικά πίσω και αποφασίζει να παραδεχτεί στους δικούς της (που της λένε συνέχεια ότι δε την βλέπουν καλά το τελευταίο καιρό και ανησυχούν) πως φοβάται και θέλει βοήθεια!

Η Επιλόχειος Κατάθλιψη, εμφανίζεται περίπου στο 10%-15 % των νέων μητέρων (μέσα στο πρώτο χρόνο της γέννησης του μωρού ) και ενώ συχνά μπορεί να τη μπερδέψουμε με τα Baby Blues , τα συμπτώματα της είναι σαφώς εντονότερα, έχουν μεγαλύτερη διάρκεια και συχνά καθιστούν τη μητέρα δυσλειτουργική σε τομείς όπως η φροντίδα του εαυτού της και του μωρού της. Μία γυναίκα σε Επιλόχειο Κατάθλιψη μπορεί να είναι άπλυτη, άυπνη να ξεχνάει να φάει και να ταΐσει ή να αλλάξει  το μωρό της.

Ποια είναι τα συμπτώματα της επιλοχείου κατάθλιψης;

-Έλλειψη όρεξης και βάρους

-Αϋπνία (ακόμα και όταν κοιμάται το μωρό)

-Ευερεθιστότητα –Επιθετικότητα

-Εξάντληση

-Έλλειψη «χαράς για τη ζωή»

-Συναισθήματα ντροπής , ενοχής και ανυμπόριας.

-Ανησυχία, άγχος, θλίψη

-Μεγάλες αλλαγές στη διάθεση (mood swings)

-Απόσυρση από οικογένεια και φίλους.

-Δυσκολία συναισθηματικού «δεσίματος» με το μωρό

-Έντονες σκέψεις να βλάψει τον εαυτό ή / και το μωρό της

Ποιες  είναι οι αιτίες της Επιλόχειας Κατάθλιψης και σε ποιες  γυναίκες είναι πιο πιθανό να εμφανιστεί;

Όπως και με τα Baby Blues, μεγάλος είναι ο ρόλος των ορμονών. Η απότομη αλλαγή στα επίπεδα τους προ γέννας και μετά τον τοκετό μπορεί να επηρεάσουν τις χημικές αντιδράσεις του εγκεφάλου και να προκληθεί κατάθλιψη. Πέρα από αυτό, η προσωπικότητα της κάθε γυναίκας καθώς και οι συνθήκες στις οποίες μεγάλωσε και στις οποίες ζει τώρα παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο.

Για παράδειγμα, γυναίκες που δε τα πηγαίνουν πολύ καλά με τις «ευθύνες» στη καθημερινότητά τους ή που έχουν μεγάλη ανάγκη να νιώθουν πως έχουν πάντα τον έλεγχο. Επίσης , σε μεγαλύτερο κίνδυνο είναι όσες εμφάνισαν Επιλόχειο Κατάθλιψη σε μία προηγούμενη εγκυμοσύνη. Νέες μητέρες που έχουν άσχημα παιδικά βιώματα σε σχέση με την έννοια της οικογένειας και που ενδεχομένως δεν είχαν προβλέψει την εγκυμοσύνη μπορεί να μην «νιώθουν έτοιμες» να αντιμετωπίσουν τη μητρότητα και τις αλλαγές που φέρνει συνεπώς, να εμφανίσουν πιο εύκολα από άλλες τα παραπάνω συμπτώματα. Μία γυναίκα που αντιμετωπίζει προβλήματα με το σύζυγό της ή οικονομικά προβλήματα είναι πιο πιθανό να έχει Επιλόχειο Κατάθλιψη σε σχέση με όσες έχουν μεγάλη στήριξη από το οικογενειακό και φιλικό τους περιβάλλον. Τέλος , ας μη παραβλέπουμε τη σημασία της κούρασης και της αϋπνίας στο πως αισθάνεται και αντιλαμβάνεται η γυναίκα την εμπειρία της μητρότητας .

Πώς αντιμετωπίζεται η επιλόχειος κατάθλιψη;

Η Επιλόχειος Κατάθλιψη αντιμετωπίζεται με τη βοήθεια ειδικών γιατρών (ψυχιάτρου καθώς συχνά κρίνεται απαραίτητη η χορήγηση αντικαταθλιπτικών) και με ψυχοθεραπεία. Εάν η μητέρα δε ζητήσει βοήθεια , μπορεί να παλεύει με τη κατάθλιψη για πολλούς μήνες ή και χρόνια. Σε ακραίες περιπτώσεις μπορεί να οδηγηθεί σε αυτοκτονία ή και παιδοκτονία. Πολύ σημαντικός  παράγοντας στην αντιμετώπισή της είναι  η στήριξη και η υπομονή  από το  κοντινό περιβάλλον της μητέρας.

Πότε πρέπει να αναζητήσει η νέα μητέρα τη βοήθεια ειδικού;

Όταν τα συμπτώματα που αναφέραμε:

-Παραμένουν για περισσότερο από δύο εβδομάδες

-Γίνονται όλο και πιο έντονα

-Καθιστούν πολύ δύσκολή τη φροντίδα του μωρού της και την εμποδίζουν από το να κάνει απλά καθημερινά πράγματα

-Την κάνουν να σκέφτεται να βλάψει το μωρό ή/και τον εαυτό της

Πώς αντιμετώπισε η Άννα την επιλόχειο κατάθλιψη;

Η Άννα, επισκέφθηκε έναν ψυχίατρο ο οποίους επιβεβαίωσε πως αντιμετωπίζει Επιλόχειο κατάθλιψη. Ξεκίνησε να παίρνει ένα αντικαταθλιπτικό φάρμακο και να κάνει ψυχοθεραπεία. Από το πρώτο μήνα τη θεραπείας της άρχισε να νιώθει καλύτερα και να ελπίζει πως θα ξεπεράσει τη κατάθλιψή της. Μετά από τρείς μήνες θεραπείας τα συμπτώματα έχουν σχεδόν φύγει και νιώθει πλέον συχνά χαρά και απολαμβάνει τη σχέση της με το παιδί της .Η θεραπεία την έχει βοηθήσει να εκφράζεται στους δικούς της για ότι νιώθει, καλό ή κακό και δε ξεχνάει να προσέχει τον εαυτό της και κατά συνέπεια καλύτερα και το μωρό της. Ακόμα αντιμετωπίζει δυσκολίες με το καινούριο «ρόλο» της μητρότητας αλλά έχει μάθει να οργανώνεται ώστε να ελαττώνεται το άγχος της και να νιώθει πως έχει σε μεγάλο βαθμό έλεγχο της κατάστασης .Μπορεί να μην είναι  η «τέλεια μαμά» που είχε φανταστεί αλλά σίγουρη δε νιώθει πια «κακιά» και μέρα με τη μέρα έρχεται πιο κοντά στη κόρη της.

Κάθε νέα μητέρα συναντάει μεγάλες προκλήσεις και συναισθηματικά «σκαμπανεβάσματα». Πρέπει να έχει στο νου της πως και τα δύσκολα είναι «μέσα στο πρόγραμμα» και να προσέχει- τον εαυτό της (και το μωρό της κατά συνέπεια). Σε περίπτωση που υποψιαστεί πως αντιμετωπίζει Επιλόχειο κατάθλιψη, να ζητήσει την απαραίτητη ιατρική (και κοινωνική) στήριξη. Πάνω απ όλα να ξέρει πως δεν είναι μόνη στο πρόβλημά της και πως περνάει με τη σωστή φροντίδα. Όσο πιο έγκαιρα υποπτευτεί το πρόβλημα και αναζητήσει βοήθεια, τόσο πιο γρήγορα θα αρχίσει να απολαμβάνει το μωρό και το νέο της ρόλο.

 

ΠΗΓΗ: BORO.GR

Ήδη από τον 17ο αιώνα διασώζονται περιγραφές εφήβων με συμπτώματα που παραπέμπουν στην κατάθλιψη. Ωστόσο μέχρι και πριν από τρεις δεκαετίες η κατάθλιψη θεωρούνταν ενήλικη διαταραχή. Όταν μέσω κλινικών παρατηρήσεων και μελετών εδραιώθηκε η ύπαρξη της παιδικής και εφηβικής κατάθλιψης, παρέμειναν κάποια εμπόδια ως προς την κατανόηση της εφηβικής κατάθλιψης.

 Γράφουν οι:

Στυλιανίδης Στέλιος, Ψυχίατρος-Ψυχαναλυτής, Καθηγητής Κοινωνικής Ψυχιατρικής,  Πάντειο Πανεπιστήμιο.

και η Αντωνοπούλου Βασιλική, Παιδοψυχίατρος, MSc., Υποψήφια Διδάκτορας Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών.

 

Η εφηβεία είναι μια κρίσιμη περίοδος για την εξελικτική ωρίμανση του ανθρώπου

Ο έφηβος διέρχεται αλλαγών τόσο σε σωματικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο. Οι μεταβολές στο σώμα του εφήβου είναι ραγδαίες. Παράλληλα η εφηβεία αποτελεί την περίοδο όπου το άτομο καλείται να εισαχθεί σε ένα νέο συμβολικό κώδικα, αυτόν της ενηλικίωσης, συχνά μέσω επώδυνων ασυνείδητων συγκρούσεων.

Αυτές οι συγκρούσεις σχετίζονται στη ζωή του εφήβου με αποχωρισμούς, ρήξη δεσμών και απώλειες:

-Αποχωρισμούς από το οικογενειακό περιβάλλον με στόχο τη συγκρότηση της δικής του ταυτότητας και ταυτόχρονα κινήσεις εξάρτησης και ασφάλειας, προστασίας από τις γονεϊκές φιγούρες.

-Ρήξεις με φιλικούς και ερωτικούς δεσμούς, που αποκτούν συχνά τραυματικό χαρακτήρα.

-Απώλειες και πένθη με άτομα που ο έφηβος έχει απορρίψει και δεν θέλει να σχετισθεί ξανά μαζί τους. Όλες αυτές οι ψυχικές κινήσεις χαρακτηρίζονται από επιθετικότητα, από αμφιθυμία (θέλω και απορρίπτω κάτι ταυτόχρονα), από ακεφιά, ανία, αίσθημα κενού, αλλαγές της σωματικής εικόνας που ο έφηβος βιώνει ορισμένες φορές δραματικά ή καταθλιπτικά, σε σχέση με τα κυρίαρχα «πρότυπα ομορφιάς».

Συχνά κάποιες από τις δυσκολίες που σχετίζονται με την κατάθλιψη, όπως η λυπημένη διάθεση, η ευερεθιστότητα και η κοινωνική απόσυρση, θεωρούνταν ως φυσιολογικές εκφάνσεις της εφηβείας. Στις μέρες μας, είναι πια γνωστό ότι τέτοιου είδους συναισθηματικές δυσκολίες δεν σχετίζονται κατ’ ανάγκη με την διεργασία της εφηβείας, μια κατεξοχήν δημιουργική περίοδο, και ότι η εφηβική κατάθλιψη αποτελεί μια σοβαρή διαταραχή, που συχνά επιμένει και στην ενήλικη ζωή.

Πόσο συχνές είναι οι καταθλιπτικές διαταραχές στην εφηβεία; Είναι συχνότερες στα αγόρια ή στα κορίτσια;

Η εφηβική κατάθλιψη αποτελεί ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα της δημόσιας υγείας και έχει αποτελέσει αντικείμενο ενδελεχούς έρευνας ώστε να καταστεί δυνατή η πρόληψη μέσω προγραμμάτων προαγωγής της ψυχικής υγείας. Η επικράτηση των καταθλιπτικών διαταραχών διαφέρει στις μελέτες με τα ποσοστά να κυμαίνονται από 3 έως 15% κατά την διάρκεια της εφηβείας, ενώ αναφέρονται ποσοστά έως και 20% για την όψιμη εφηβική και μετεφηβική ηλικία. Ως προς το φύλο υπάρχει σαφής υπεροχή των κοριτσιών σε αναλογίες έως και 4:1 ως προς τα αγόρια. Μια πιθανή αιτιολογία αυτής της υπεροχής είναι αφενός η ισχυρή επίδραση των ορμονών κατά την εφηβεία, και αφετέρου ότι στα κορίτσια απαντώνται επίσης σε μεγαλύτερα ποσοστά αγχώδεις διαταραχές, αλλά και αυξημένη διαπροσωπική ευαισθησία, που πιθανόν αυξάνουν την ευαλωτότητα για  την εμφάνιση καταθλιπτικών διαταραχών.

Η κλινική εικόνα της εφηβικής κατάθλιψης έχει αρκετές ομοιότητες με την κλινική εικόνα της κατάθλιψης των ενηλίκων.

Ωστόσο υπάρχουν και κάποιες διαφορές. Το Αμερικανικό Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο για τις ψυχιατρικές διαταραχές (DSM-IV) διακρίνει τις παρακάτω κατηγορίες ως προς την κατάθλιψη:

1. Μείζονα Καταθλιπτική Διαταραχή

2. Δυσθυμική Διαταραχή

3. Διαταραχή της Προσαρμογής με Καταθλιπτική Διάθεση…

τις οποίες διαφοροποιεί σε ταξινομήσεις ανάλογα με την ένταση και την διάρκεια τους.

Τα συμπτώματα τα οποία οδηγούν στην διάγνωση του καταθλιπτικού επεισοδίου είναι τα εξής:

1. Καταθλιπτική διάθεση κατά το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας που μπορεί να εκφράζεται από τον έφηβο ως αίσθημα κενού ή θλίψης. Ειδικότερα στους εφήβους, και σε αντιδιαστολή με τους ενήλικες, μπορεί να εμφανιστεί ευερέθιστη διάθεση που εκδηλώνεται με συνεχή γκρίνια που επιδρά στο σύνολο των διαπροσωπικών σχέσεων.

2. Έντονη ελάττωση του ενδιαφέροντος ή της ευχαρίστησης σε σχέση με τις καθημερινές δραστηριότητες

3. Απώλεια ή αύξηση του βάρους

4. Αϋπνία ή υπερυπνία

5. Κόπωση ή απώλεια της ενεργητικότητας

6. Αισθήματα αναξιότητας ή υπερβολικής ενοχής

7. Ψυχοκινητική διέγερση ή επιβράδυνση

8. Μειωμένη ικανότητα συγκέντρωσης, και αναποφασιστικότητα

9. Επανερχόμενες σκέψεις θανάτου (αυτοκτονικός ιδεασμός ή και απόπειρα αυτοκτονίας).

Η ύπαρξη πέντε τουλάχιστον από τα παραπάνω συμπτώματα σε καθημερινή βάση, κατά την διάρκεια της ίδιας περιόδου δύο εβδομάδων, και όταν ταυτόχρονα παρατηρείται μια αλλαγή στην καθημερινή λειτουργικότητα των εφήβων, οδηγούν στην διάγνωση του καταθλιπτικού επεισοδίου.

Η Δυσθυμική διαταραχή

Η Δυσθυμική Διαταραχή αποτελεί μια ηπιότερη μορφή κατάθλιψης, ενώ τα συμπτώματα της εντείνονται σε χρονική διάρκεια τουλάχιστον ενός έτους. Απαντώνται συμπτώματα όπως μειωμένη όρεξη, αϋπνία ή υπερυπνία, κόπωση, χαμηλή αυτοεκτίμηση, δυσκολία στη λήψη αποφάσεων και αισθήματα απελπισίας. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η ύπαρξη δυσθυμίας αποτελεί ισχυρό προγνωστικό παράγοντα για την μετέπειτα εμφάνιση Μείζονος Καταθλιπτικής Διαταραχής. Τέλος, η Διαταραχή της Προσαρμογής με Καταθλιπτική Διάθεση είναι μια πολύ συχνή διαταραχή στους εφήβους και διαγιγνώσκεται όταν εμφανίζονται συμπτώματα όπως η καταθλιπτική διάθεση, η ευσυγκινησία, ή το αίσθημα αβοήθητου, τα οποία έπονται ενός στρεσογόνου παράγοντα και εμφανίζονται μέσα σε διάστημα τριών μηνών μετά την έναρξη της παρουσίας αυτού του παράγοντα.

Η εφηβική κατάθλιψη πολύ συχνά εμφανίζεται σε συνδυασμό και με άλλες διαταραχές, τα συμπτώματα των οποίων μπορεί να προεξάρχουν και έτσι να καλύπτουν αυτά της κατάθλιψης.

Σε σχολικά δείγματα περίπου τα 2/3 των νέων με κατάθλιψη εμφάνιζαν τουλάχιστον μία συνοσηρή διαταραχή ενώ πάνω από 10% εμφάνιζαν δύο ή περισσότερες.  Άρα η συνοσηρότητα είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση στους καταθλιπτικούς εφήβους, και η ύπαρξη της επηρεάζει την σοβαρότητα και την έκβαση της κατάθλιψης. Κάποιες από τις συχνότερα απαντώμενες συνοσηρές διαταραχές είναι οι Αγχώδεις Διαταραχές, οι Διαταραχές της Συμπεριφοράς, η Διαταραχή της Χρήσης Ουσιών, η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής- Υπερκινητικότητας και οι Διαταραχές της Διατροφής. Η επικρατούσα άποψη για τα υψηλά ποσοστά συνοσηρότητας της κατάθλιψης με άλλες διαταραχές είναι αφενός η κοινή αιτιολογία, είτε γενετικά είτε ως προς τους παράγοντες κινδύνου, αφετέρου ότι η κατάθλιψη αποτελεί το αίτιο ή το αποτέλεσμα αυτών των διαταραχών.

Η αιτιοπαθογένεια της κατάθλιψης είναι πολυπαραγοντική και οι παράγοντες κινδύνου εκτείνονται σε πολλούς άξονες.

Από τους ατομικούς παράγοντες σημαντική μπορεί να είναι η γενετική επιβάρυνση της κληρονομικότητας, καθώς η παρουσία ενός γονέα με κατάθλιψη διπλασιάζει τον κίνδυνο για κατάθλιψη. Εξίσου σημαντικοί  είναι οι περιβαλλοντολογικοί παράγοντες που αφορούν στην οικογένεια και στο στενό και ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Ως προς την οικογένεια σημαντικούς παράγοντες κινδύνου αποτελούν οι συγκρούσεις, η γονεϊκή απόρριψη, η παραμέληση και η κακοποίηση. Ως προς το στενό κοινωνικό περιβάλλον ενοχοποιούνται οι προβληματικές σχέσεις με τους συνομηλίκους, ο σχολικός εκφοβισμός και η μαθησιακή αποτυχία. Το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον διαδραματίζει επίσης έναν καθοριστικό ρόλο καθώς έχει παρατηρηθεί ότι η φτώχεια και η οικονομική ανασφάλεια για τα βασικά αγαθά, σε συνδυασμό με την ανεργία των γονέων, καθώς και το επίπεδο της κοινωνικά εκφραζόμενης βίας, αυξάνουν σημαντικά τα ποσοστά εμφάνισης της κατάθλιψης. Άλλοι σημαντικοί παράγοντες κινδύνου είναι τα στρεσογόνα γεγονότα ζωής καθώς και συνυπάρχουσες χρόνιες ιατρικές παθήσεις.

Μια ιδιαίτερα ανησυχητική παράμετρος της εφηβικής κατάθλιψης είναι το πέρασμα στην αυτοκτονική πράξη.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το σύνολο των εφήβων που αποπειρώνται δεν πάσχει κατ’ ανάγκη από κατάθλιψη, ωστόσο ένα πολύ μεγάλο ποσοστό αυτών υποφέρει από κάποια μορφή κατάθλιψης. Οι απόπειρες αυτοκτονίας και οι αυτοκτονίες των εφήβων αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα δημοσιονομικά προβλήματα στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες.

Η έγκαιρη ανίχνευση των καταθλιπτικών συμπτωμάτων των εφήβων και η παραπομπή  τους σε παιδοψυχίατρο καθίσταται ιδιαίτερα σημαντική ώστε μέσω της κλινικής εκτίμησης και των παράλληλων εργαστηριακών εξετάσεων αποκλεισμού οργανικής αιτιολογίας, να σχεδιαστεί η κατάλληλη θεραπευτική αντιμετώπιση. Η θεραπεία της εφηβικής κατάθλιψης είναι πολύπλευρη και εξαρτάται από την  βαρύτητα της διαταραχής. Η συχνότερη αντιμετώπιση είναι η ψυχοθεραπεία, είτε μόνη είτε σε συνδυασμό με φαρμακευτική αγωγή. Ταυτόχρονα υπάρχει παρέμβαση τόσο στο οικογενειακό όσο και στο σχολικό περιβάλλον του εφήβου. Λιγότερο συχνά και για περιπτώσεις όπου συνυπάρχει αυτοκτονικός ιδεασμός απαιτείται νοσηλεία σε παιδοψυχιατρικό τμήμα.

Η πρόληψη, μέσω της ανίχνευσης των εφήβων σε κίνδυνο εμφάνισης κατάθλιψης, καθώς και μέσω των παρεμβάσεων προαγωγής ψυχικής υγείας στον γενικό εφηβικό πληθυσμό, καθίσταται κρίσιμη ιδιαίτερα σε περιόδους οικονομικής κρίσης.

Ιδιαίτερο συστατικό της πρόληψης είναι η ενημέρωση και ευαισθητοποίηση της κοινότητας των εφήβων, των γονέων και των εκπαιδευτικών στην αναγνώριση των καταθλιπτικών συμπτωμάτων, καθώς έτσι καθίσταται ευκολότερη η αναζήτηση βοήθειας.

Ειδικότερα οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί μπορούν να ενισχύσουν τους όποιους προστατευτικούς παράγοντες διαθέτει ο έφηβος.

Το υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον, οι σχέσεις εμπιστοσύνης και ειλικρινούς επικοινωνίας στην οικογένεια, η ενεργός γονεϊκή επίβλεψη, η καλή σχέση με τους συνομηλίκους και τους καθηγητές και η ακαδημαϊκή επιτυχία, χωρίς τη συχνά παρατηρούμενη πίεση που ασκείται από το οικογενειακό περιβάλλον, αποτελούν σημαντικούς παράγοντες ενίσχυσης και θωράκισης του εφήβου.

 

ΠΗΓΗ: BORO.GR

Βρίσκεστε εδώ: Home Νέα - Εκδηλώσεις

Δείτε μας στο YouTube

Ακολουθήστε μας στο Twitter

 

Βρείτε μας στο Facebook