Ανακοινώσεις - Νέα της Ε.Π.Α.Ψ.Υ. & συνεργαζόμενων Φορέων

Η μάχη μας με την ασθένεια της μητέρας μου

 

Εδώ και τρία χρόνια που επέστρεψα στην Ελλάδα παρακολουθώ τη μητέρα μου να βυθίζεται στο Αλτσχάιμερ (ας πούμε ότι είναι κάτι σαν λίμνη, ή βάλτος, ή ίσως να είναι και η θάλασσα εδώ στη Ραφήνα με θέα τους Πεταλιούς).

Σαν να με περίμενε να γυρίσω, ή ίσως να ’ταν και σύμπτωση, μια απ’ αυτές τις αθώες συμπτώσεις που παρά την αθωότητά τους, ή κιόλας εξαιτίας της απίθανης διαβολικής αθωότητάς τους, μας σκανδαλίζουν και μας συγκλονίζουν κι ας μην το ομολογούμε ανοιχτά μη μας πάρουν για αλαφροΐσκιωτους.

Τέλος πάντων, σύμπτωση ή όχι, όταν έφτασα με μια βαλιτσούλα από το Λονδίνο τον Ιούνιο του 2013 για να επαναπατριστώ (τρομάρα μου), εκείνη οδηγούσε ακόμα, έστω και μέχρι το Lidl εδώ στη Ραφήνα, και μέσα στον οικισμό του Μελτεμίου από τη παράγκα της στο βόρειο μέρος του οικισμού, κάτω στην παράγκα της φίλης της, της κας Μ όπου έπαιζε μπιρίμπα, και πάλι πίσω (κι ευτυχώς ο θεός έβαλε το χέρι του και δεν πάτησε κανένα παιδάκι), έπαιζε πινγκ-πονγκ και κάρφωνε κιόλας με ρεβέρ, κολυμπούσε (με βατραχοπέδιλα), επέμενε να μάθει ποια γυναίκα άφησα ή με άφησε και γιατί (λες και ήξερα κι εγώ), μαγείρευε μπριάμ, έφτιαχνε το καφεδάκι της το πρωί και κάπνιζε τα τσιγαράκια της, έκανε καλαμπούρια με τον Π. όποτε την συναντούσε και την ρωτούσε περιπαικτικά «Τι κάνει η γιαγιά;», και δεν συμμαζεύεται.  

Η αλήθεια είναι ότι οι αναστολές που όλοι έχουμε λίγο η πολύ (έλεγε ένας φιλόσοφος καυστικά για την ψυχανάλυση «Το πρόβλημα δεν είναι ότι έχουμε πολλές αναστολές, αλλά πολύ λίγες πια» κι όποιος θέλει την αναφορά θα την βρει στα Minima Moralia του Adorno) είχαν αρχίσει κάπως να χαλαρώνουν και τα καλαμπούρια της είχαν αρχίσει να γίνονται κάπως ρισκέ. Άσε που κάποιο διάστημα όποιον έβλεπε στην ταβέρνα του Βαγγέλη, εδώ στο Μελτέμι, τον χαιρετούσε με ένα Χάιλ Χίτλερ, σηκώνοντας και το χέρι σε άπταιστη ναζιστική φόρμα. Της έλεγα, Ρε μάνα, θα μας παρεξηγήσει κανείς, τι είναι αυτά; Εκείνη μου απαντούσε πειραγμένη, Καλά δεν μπορούμε να κάνουμε ούτε ενα αστείο;

Ψιλοξεχνούσε κιόλας και αφαιρούνταν υπέρ το δέον και όταν άνοιγε το ψυγείο για να βρει κάτι, δεν το ’βρισκε, όχι πως έψαχνε ιδιαίτερα, έριχνε μια απλανή ματιά κι αυτό ήταν, και έκλεινε την πόρτα του ψυγείου τσαντισμένη δηλώνοντας με περισσή σιγουριά ότι δεν υπάρχει γάλα στο ψυγείο. Πάλι καλά, γιατί συνήθως το γάλα που υπήρχε στο ψυγείο είχε περάσει την ημερομηνία λήξης κατά πολύ. Κι άλλα τέτοια μικρά.

Σιγά-σιγά, ή μάλλον όχι και τόσο σιγά-σιγά, άρχισε να μπερδεύεται όλο και περισσότερο. Να βυθίζεται σε μια αόριστη και παράξενη σύγχιση, so to speak. Στην αρχή της φώναζα, πιάσε το χέρι μου, ή πιάσου απο κάπου τέλος πάντων, ή κολύμπα, πάντα κολυμπούσες έστω και με βατραχοπέδιλα, αλλά δεν με άκουγε και συνέχιζε να βυθίζεται. Η μεταφορά του βυθίσματος είναι κάπως κλισέ βέβαια και μάλλον ατυχής για διάφορους λόγους, οπότε ας την πετάξουμε στη θάλασσα, οι μεταφορές ειναι biodegradable εξάλλου και δεν καταστρέφουν το περιβάλλον.

Τέλος πάντων, σήμερα δεν ξέρει αν το χέρι της είναι χέρι ή πόδι, δεν θυμάται χριστό από το παρελθόν της, δεν αναγνωρίζει αντικείμενα, μπορεί να πιάσει τη χαρτοπετσέτα και να τη φάει νομίζοντας ότι είναι κάτι φαγώσιμο, κοκ. 

Μέχρι εδώ, όλα λίγο ή πολύ αναμενόμενα. Κάτι αμυλοειδείς πλάκες, περίπου κάτι σαν την πέτρα που μαζεύεται στα δόντια όταν δεν τα πλένουμε, έχουν επικαθήσει σε διάφορα μέρη του εγκεφάλου και έχουν κλείσει τα περάσματα και δεν επικοινωνούν καλά οι νευρώνες. Άλλα λέει ο ένας, άλλα φτάνουν στον άλλο, ή όλοι μαζί λένε τα δικά τους, μερικοί δεν βγάζουν άχνα πια, τους έχει σκεπάσει αυτό το πουρί για τα καλά, άλλοι προσπαθούν κάτι να πουν, ας πούμε «ποτήρι», αλλά βγαίνει «παπούτσι» και πάει λέγοντας. Και από κει που περνάνε οι μνήμες, όπου κι αν είναι αυτά τα περάσματα, έχουν κλείσει όλα και δεν περνάει κουνούπι. Και μοιάζουν λίγο αυτές οι πλάκες μ’ αυτές που βρίσκουμε στον εγκέφαλο προβάτων που έχουν την ασθένεια σκράπι κι όταν βελάζουν σου σπαράζει η καρδιά.

Όπως και να ’χει, αυτά τα κοιτάει η νευροβιολογία, και τα ψάχνει, αν και εδώ που τα λέμε, ψύλλους στ’ άχυρα ψάχνει, αλλά όλο και κάτι βρίσκει, κι αν δεν βρει τους ψύλλους, βρίσκει τα μικροσκοπικά κακά τους και τα επεξεργάζεται με ευλαβικό ενδιαφέρον.

Είναι κι ένας παλιός συμμαθητής στην Αμερική, ο Δόκτωρ Λυκέτσος, που ασχολείται με το Αλτζχάιμερ και θεωρείται και αυθεντία. Καλά να ’ναι ο άνθρωπος και να πρωτεύει. Ωστόσο, αν ρίξετε μια ματιά στην ερευνητική βιβλιογραφία, όχι πως σας το προτείνω, πουθενά δεν θα βρείτε, ή άμα το βρει κανείς ας μου το πει, κάποιον να προσπαθεί να καταλάβει τι λέει ένας άνθρωπος με Αλτζχάιμερ. Θεωρείται αυτονόητο ότι αυτά που λέει κάποιος σε προχωρημένα στάδια της νόσου, είναι λίγο ή πολύ αρλούμπες, ασυναρτησίες και α-νοησίες. Δεν βγάζουν νόημα εν ολίγοις.

Σου λέει, καλός γιατρός, η νόσος «μιλάει», δεν μιλάει ο άνθρωπος, η μανούλα μου η Κικίτσα εν προκειμένω. Παρεμπιπτόντως, η ίδια στάση επικρατεί, με λίγες εξαιρέσεις, και στο χώρο της ψύχωσης. Αλλά ας μην ανοίξουμε αυτό το κεφάλαιο εδώ. 

Όσο για τις φαρμακευτικές αγωγές που κυκλοφορούν στην αγορά και που προτείνει ο συμμαθητής μας αλλά και όλοι οι νευρολόγοι (και ψυχίατροι) είναι για κλάματα. Δεν φταίνε οι άνθρωποι, προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους και να απαλύνουν λίγο τον πόνο και τη σύγχυση. Και εκτός απο τις φαρμακευτικές αγωγές υπάρχει πια και μια τεράστια φιλολογία με οδηγίες για το πώς να φερόμαστε σε ανθρώπους με Αλτσχάιμερ που μου θυμίζουν λίγο τα εγχειρίδια εκπαίδευσης σκύλων. Τέλος πάντων. Αλλά το «αυτονόητο» της έλλειψης νοήματος, του α-νοήματος, φαίνεται να βασιλεύει αδιαφιλονίκητο και αγέρωχο. Λοιπόν, I beg to differ, ή ελληνιστί σε ελεύθερη απόδοση, διαφωνώ. 

Στην αρχή δεν καταλάβαινα τι έλεγε η μαμά μου κι έλεγα, κοίτα να δεις, είναι αλλού για αλλού. Όμως, κάποια στιγμή, θέλετε με φώτισε το άγιο πνεύμα, ή δεν ξέρω γω γιατί, είπα, βρε μπας και δεν είναι ανοησίες αυτά που λέει; Λες να χουν κάποιο νόημα; Δεν κάνει κουκουρίκου, μιλάει (βέβαια κι ο Κατσίμπαλης, ο κολοσσός του Αμαρουσίου, ανέβαινε κατα τον Χένρι Μίλερ στον ιερό βράχο της Ακρόπολης και έκανε κουκουρίκου με τη βροντερή φωνή του και να που σημάδεψε ανεξίτηλα τη γενιά του ’30). Κάτι λέει λοιπόν, και κάτι εννοεί, ναι, μέσα στη γαμημένη την ά-νοια, εν-νοεί, κουτσά, στραβά, δυσνόητα, μπερδεμένα, αλλά εν-νοεί. Δηλαδή ζητάει, γιατί όταν εν-νούμε κάτι, ζητάμε.

Για να προχωρήσουμε στην απόδειξη αυτής της, καθόλα παιδικής όπως θα την χαρακτήριζα, ανακάλυψης (έτσι χαρακτηρίζω τις εκάστοτε ανακαλύψεις μου), θα ζητήσω από τους δύσπιστους αναγνώστες μου, ειδικά αυτούς που διακατέχονται απο κάποια επιστημοσύνη η οποία μπορεί να τους δυσκολεύει να το αποδεχτούν, να αποδεχτούν μια απλή υπόθεση, αυτήν του υποσυνειδήτου.

Βιάζομαι να πω εδώ, ότι δεν χρειάζεται καθόλου να ασπαστούμε τον γέρο Φρόυντ για να αποδεχτούμε αυτή την απλή υπόθεση. Ξεχάστε τον Φρόυντ, αν σας δημιουργεί αλλεργία, και τον Λακάν, αν σας δημιουργεί πονόκοιλο και γενικευμένη δυσφορία. 

Οι σύγχρονες νευρο-επιστήμες το τεκμηριώνουν απλά και εγώ το απλουστεύω ακόμα πιο πολύ. Είναι μια περιοχή στον εγκέφαλό μας όπου γίνονται ένα σωρό πράγματα, χωρίς να παίρνουμε χαμπάρι. Πιο απλά πεθαίνεις. Κι όταν λέω γίνονται πράγματα, δεν εννοώ τις ηλεκτροχημικές αντιδράσεις που οργιάζουν ασταμάτητα στον εγκέφαλό μας, εννοώ πράγματα και θαύματα που έχουν να κάνουν με  ένα σωρό νοητικές, γνωσιακές και συναισθηματικές διαδικασίες οι οποίες δεν φτάνουν ποτέ στην συνείδησή μας, ή εν πάσει περιπτώσει, φτάνουν με τρόπους που δεν καταλαβαίνουμε, και το πιο σημαντικό, που δεν ελέγχουμε, κι αυτό ισχύει και για όσους από σας έχετε περάσει ξαπλωμένοι σε ψυχαναλυτικά ντιβάνια ατελείωτες ώρες. Αλλά αυτό δεν θα μας απασχολήσει εδώ.

Οπλισμένοι μ’ αυτή την εξόχως απλή υπόθεση λοιπόν, μπορούμε να αρχίσουμε να προσπαθούμε να βρίσκουμε νόημα στις δήθεν α-νοησίες. Τα αποτελέσματα είναι συγκλονιστικά.

Θα μιλήσω για τη μητέρα μου και για τα νοήματα που άρχισα να καταλαβαίνω σ’ αυτά που λέει και επικοινωνεί. Όποιοι έχουν αγαπημένους τους ανθρώπους με Αλτσχάιμερ, ας προσπαθήσουν να βγάλουν τις δικές τους άκρες. 

Παρεπιπτόντως, ανοησίες λέμε όλοι μας λίγο ή πολύ σε διαφορετικό βαθμό και σε διάφορες φάσεις της ζωής μας. Όσοι παρακολουθούν την πολιτική ζωή του τόπου θα βρουν άπλετα παραδείγματα. Αλλά και όσοι έχουμε κατά καιρούς χτυπηθεί από τον έρωτα, το τι έχουμε πει, δεν λέγεται. Καμιά φορά τα γράφουμε κιόλας και τα λέμε ποίηση. Ας είναι, και ας με συγχωρέσουν οι ερωτευμένοι.

Θα σας δώσω ένα δυο ενδεικτικά παραδείγματα. Πρώτον και «κλασσικό» σύμπτωμα που συναντιέται στο Αλτσχάιμερ. «Θέλω να πάω σπίτι μου» και παραλλαγές στο ίδιο θέμα, εκφρασμένες με διαφορετική ένταση και συναισθηματική φόρτιση. Η ίδια νότα, ή μια μουσική φράση, μπορεί να παιχτεί με χίλιους δυο τρόπους και δεν ακούγεται ίδια (και δεν σημαίνει το ίδιο) κάθε φορά. Αυθόρμητη αντίδραση «Μα τι λες, ρε μάνα, σπίτι σου είσαι». 

Ποιος λέει ανοησίες; Εγώ, ή η Κικίτσα; Για να δούμε. 

Η μητέρα μου γεννήθηκε στους Αμπελόκηπους κάπου το 1930, νομίζω στη Σεβαστουπόλεως, τέλος πάντων, στην κατοχή πούλησε ο παππούς μου το σπίτι και μετακόμισαν στην Αλέξη Παυλή, επίσης στους Αμπελόκηπους (σήμερα το δρομάκι είναι γεμάτο μπαράκια, στριμωγμένα το ένα δίπλα στο άλλο). Όταν παντρεύτηκε, από έρωτα, μετακόμισε στη Νέα Φιλαδέλφεια, όταν πέθανε ο άντρας της, ο πατέρας μου, ξαναγύρισε στους Αμπελόκηπους σε άλλη διεύθυνση και μετά σε άλλη μια. Όταν ξαναπαντρεύτηκε αυτόν του οποίου ακόμα φέρω το επώνυμο Κροκιδάς, ίσως το μεγαλύτερο λάθος της ζωής της (όχι ότι ξαναπαντρεύτηκε, αλλά ότι παντρεύτηκε τον συγκεκριμμένο άνθρωπο) μετακόμισε πάλι. Όταν πέθανε η γιαγιά μου, η μητέρα του φυσικού μου πατέρα, έδωσαν το σπίτι αντιπαροχή και μετακόμισε με τον Κροκιδά πίσω στη Φιλαδέλφεια σε ένα καινούργιο διαμέρισμα. Μετά χώρισε και μετά απο μερικά χρόνια μετακόμισε πάλι αναγκαστικά και σχεδόν βίαια (για λόγους που δεν έχει σημασία να αναφέρω εδώ) στο διαμερισματάκι που μένει ακόμα και το οποίο τυπικά μου ανήκει. Μου το ’χε γράψει πριν από πολλά χρόνια. Πάντως τυπικά δεν είναι το σπίτι της. Και μετρήστε και μετακινήσεις. Και, σημειωτέον, τα καλοκαίρια εδώ στο Μελτέμι στην παραγκούλα η οποία όμως ανακαινίστηκε κι έγινε αγνώριστη και πάλι γράφτηκε στην αδελφούλα μου και άρα δεν της ανήκει ούτε αυτή. Όχι πως η αδελφούλα μου θα την πετούσε έξω ποτέ. Ίσα ίσα, κάνει κι αυτή ό,τι μπορεί για να την κάνει να αισθανθεί ασφαλής. Εντάξει, όχι και τόσες πολλές θα μου πείτε, αλλά πάντως ένας σεβαστός αριθμός και μερικές από αυτές έγιναν κάτω από ιδιαίτερα τραυματικές συνθήκες.

Που στον διάλο λοιπόν είναι το σπίτι της μανούλας μου; Και το θέμα δεν είναι που και ποιο είναι το σπίτι της αλλά τι ζητάει με τέτοια αγωνία όταν λέει «Θα με πάς σπίτι μου;» Ναι, έχουν θρονιαστεί οι β αμυλοειδείς πλάκες εδώ κι εκεί και τα ’χουν κάνει μαντάρα. Είναι σαν να ’χουν καταστρέψει σχεδόν ολοσχερώς εκείνα τα κέντρα στον εγκέφαλο που μας δίνουν την ικανότητα (όχι η ίδια σε όλους μας) να διεργαζόμαστε νοητικά τις ανησυχίες μας, τους φόβους μας, τις επιθυμίες μας, να τις ελέγχουμε με κάποιον τρόπο, όχι αναγκαστικά συνειδητά αν και πολλές φορές και συνειδητά. Σπάσαν οι πόρτες κι έτσι όλες αυτές οι αγωνίες, οι φόβοι, οι επιθυμίες που τόσο επιμελώς κρατιόντουσαν στο μαντρί, ξεχείλισαν, βγήκαν έξω και μας στοιχειώνουν. 

Και ποιος να τα συγκρατήσει; Τα αντιψυχωτικά; Τα λεγόμενα αντι-ανοϊκά; Τα αντικαταθλιπτικά; Τα αγχολυτικά; Μακάρι να το κάναν. Αλλά δεν το κάνουν. Κάπως μαζεύουν την ένταση και την ανησυχία, κάπως, αλλά τόσο αναποτελεσματικά που σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί διάολε τα δίνουμε; Πόσες φορές δεν έχω σκεφτεί αν υπήρχε κάτι, μαγικά μανιτάρια, όπιο, μπάφοι, οτιδήποτε, να είναι τουλάχιστον στη γλυκιά μαστούρα με τις νεράιδες και τους αγγέλους, κάτι να δαμάσει ή να ξεγελάσει αυτό το γαμημένο το υποσυνείδητο που εξ ορισμού δεν περιέχει ευχάριστα πράγματα αλλά ό,τι λογής πόνο, τρόμο, τραύματα και ανεκπλήρωτες επιθυμίες έχουν μαζευτεί μια ζωή εκει πέρα. Και τώρα βρήκαν την ευκαιρία να βγουν έξω και να αλωνίζουν και να βασανίζουν τη μανούλα μου.

Όταν λοιπόν μας παρακαλάει να την πάμε σπίτι της, δεν λέει μαλακίες, δεν λέει ανοησίες. Έχει μια λογική αμείλικτη αυτό που ζητάει. Η λογική του τρόμου και της αγωνίας είναι αμείλικτη και ανικανοποίητη. 

Άλλο «σύμπτωμα». Είναι συνεχώς σε μια αγωνία μη μείνει μόνη της. Κάθε δέκα δευτερόλεπτα λέει, Μη μ’ αφήσεις μόνη μου φιλενάδα (στη γυναίκα που την φροντίζει) ή σ’ εμένα, συνήθως, αλλά όχι πάντα χωρίς το «φιλενάδα», ή στην αδερφή μου, με ή χωρίς το «φιλενάδα». Παρεμπιπτόντως, δεν έχει πια καμία φιλενάδα. Και εδώ και τρία χρόνια περίπου δεν είναι ούτε στιγμή μόνη της. Παρόλα αυτά λέει συνέχεια «Είμαι μόνη μου» και κλαίει με μαύρο δάκρυ. Α-νοησία; Α-νόητο; Α-νόημα; Καθόλου. Κατ’ αρχήν μόνη της είναι, με έναν ξένον άνθρωπο (τη γυναίκα που μένει μαζί της και την φροντίζει, καλά να ’ναι η γυναίκα που άφησε την αποδεκατισμένη πατρίδα της την Γεωργία κι ήρθε στην αποδεκατισμένη Ελλάδα να βγάλει ένα μεροκάματο φροντίζοντας αυτούς που εμείς δεν μπορούμε να φροντίσουμε). Πόσοι από μας δεν έχει τύχει να αισθανόμαστε μια απέραντη μοναξιά ακόμα κι όταν είμαστε με άλλους; Δεύτερον, δεν έχει φίλους πια και τα δυο της παιδιά δεν συμμετέχουν στην καθημερινότητά της, δεν είναι εκεί, δεν είναι διαθέσιμα παρά μόνο ευκαιριακά, ή σε κάθε περίπτωση, μια φορά την εβδομάδα, αντε βία δύο, για μερικές ώρες.

Αν αυτό δεν είναι να αισθάνεσαι μοναξιά, δεν ξέρω τι είναι. Τι να της πω; Δεν είσαι μόνη σου, μανούλα μου; Εκείνη έχει το Αλτσχάιμερ, εγώ λέω ανοησίες.

Άλλο, που στην αρχή με έκανε να αισθάνομαι αμήχανα ή να το βρίσκω αστείο. Αυτό ίσως απαιτεί μια στοιχειώδη εξοικίωση με το γέρο Φρόυντ για να γίνει πιο κατανοητό, αλλά και χωρίς, βγάζει νόημα. Για κάποιο διάστημα αναφερόταν σε μένα ως «ο άντρας μου», το ’λεγε σε άλλους με περηφάνεια, «Ήρθε ο άντρας μου να με πάει βόλτα», ή όταν μας σταματούσε κάποιος που την ήξερε στον δρόμο στη Φιλαδέλφεια όταν πηγαίναμε για καφέ στο Θείο Φάνη (δεν είναι θείος μου, έτσι λέγεται ο φούρνος-καφέ στην πλατεία) και τη ρωτούσε τι κάνεις Κικίτσα, εκείνη σφιγγόταν πάνω μου και του λεγε όλο χαρά, «Ειμαι ευτυχισμένη, βγήκα με τον άντρα μου βόλτα». Ή, απευθυνόμενη σε μένα, διάφορα του στιλ, «Έτσι είναι τα αντρόγυνα», ή «Πρέπει στα αντρόγυνα να φροντίζει ο ένας τον άλλο», ή «Εσύ είσαι ο άντρας μου. Εγώ έναν άντρα είχα στη ζωή μου». Και «Εγώ δεν ξενοκοίταξα ποτέ κι εσύ να μη με πληγώσεις. Ετσι;» Σημειωτέον, ο άντρας της μητέρας μου (ο φυσικός μου πατέρας) πέθανε όταν εγώ ήμουν δύο ή τριών χρονών. Ξαναπαντρεύτηκε αργότερα, αυτη τη φορά όχι απο έρωτα, αλλά απο κοινωνική ανάγκη όπως κακώς το εκτίμησε τότε η μητέρα μου, αλλά χώρισε κι έμεινε τελικά μόνη της. Χώρισε οριστικά μια εβδομάδα μετά που έφυγα για Αγγλία τον Σεπτέμβρη του 1986. Είναι η ζωή γεμάτη παράξενες συμπτώσεις!

Όσο περνούσαν τα χρόνια κι εγώ παρέμενα στην Αγγλία και δεν έλεγα να γυρίσω (και βρήκα την κατάλληλη στιγμή να γυρίσω πριν απο τρία χρόνια) μου παραπονιόταν και μάλιστα μου είχε στείλει κι ένα μνημειώδες γράμμα στο οποίο μου έγραφε με παράπονο, ο πρώτος μου άντρας πέθανε, ο δεύτερος με χώρισε και εσύ μ’ έχεις αφήσει τώρα και δεν γυρίζεις πίσω. Ακουσον, άκουσον η μανούλα μου. Θα μου πεις Ελληνίδα μάνα.

Τύφλα να ’χουν ο Φρόυντ κι ο Λακάν. Όπως και να ’χει, εκείνο το διάστημα, σκέφτομαι, οι β αμυλοειδείς δεν τα ’χαν κάνει ακόμα όλα ρημαδιό, και είχε ακόμα αρκετές στιγμές ευτυχίας, παραληρηματικής ίσως και κάπως συγχυσμένης, αλλά στιγμές ευτυχίας, δεν κρατούσαν πολύ, αλλά πόσο κρατάει η ευτυχία; Μέσα από μια διαδικασία παραληρηματικών ταυτοποιήσεων, είχα γίνει ο άντρας της και βγαίναμε βολτίτσες α λα μπρατσέτα κι ήταν ευτυχισμένη. 

Όμως η πραγματικότητα, ή ίσως το υποσυνείδητο, όταν του δοθεί η ευκαιρία, και οι β αμυλοειδείς του δώσαν μια τέτοια χρυσή ευκαιρία, δεν χαρίζει κάστανα σε κανέναν και αργά ή γρήγορα, και στην περίπτωση της μαμάς μου γρήγορα, μέσα στα χρονικά διαστηματα που εξετάζω εδώ, έσκασε αυτή η φούσκα καθώς συνέχιζαν να καταρρέουν τα τείχη που κρατούσαν τις ορδές των τρόμων εντός, και πλέον αυτοί ανενόχλητοι, ανεξέλεγκτοι και ανεμπόδιστοι έχουν βγει έξω και την βασανίζουν.

Κι εδώ βρίσκεται τώρα. Να βασανίζεται απο τρόμους, από παραληρήματα ότι την κακοποιούν, της μιλάνε άσχημα (πόση συναισθηματική, λεκτική αλλά και σωματική ενίοτε κακοποίηση βίωσε από τον δευτερο άντρα της), από σωματικές ψευδαισθήσεις, που όμως δεν είναι καθόλου ψευδείς αυτές οι αισθήσεις, από ωμές ενοχές (λέει συνέχεια κλαίγοντας Έκανα κάτι κακό; Έκανα κάτι λάθος; και ναι, έχει κάνει μαλακίες στη ζωή της όπως ίσως οι περισσότεροι από μας και φυσικά είχε ενοχές, αλλά τις απωθούσε, τις κουμαντάριζε κάπως, αν προτιμάτε), από κάθε λογής βασανιστικά τέρατα που ζούσαν φυλακισμένα στο υπόγειο.

Αυτά που λεέι και αισθάνεται η μητέρα μου έχουν νόημα λοιπόν, λίγο να ακούσεις και να σκεφτείς τη ζωή της, καταλαβαίνεις, ή τουλάχιστον αυτά καταλαβαίνω εγώ. Το μεγάλο ερώτημα είναι τι κάνεις, τώρα που μέσες άκρες καταλαβαίνεις τι λέει και τι ζητάει; Και τι νόημα έχει να καταλαβαίνω αν δεν μπορώ να κάνω τίποτα να την ανακουφίσω; Εδώ ούτε οι νευροεπιστήμες, ούτε η ψυχανάλυση μπορούν να βοηθήσουν. Νομίζω ότι ξέρω τι θα βοηθούσε, αλλά δεν μπορώ να το κάνω, ούτε εγώ, ούτε η αδελφή μου. Να ’μαστε εκεί συνέχεια, να ζούμε μαζί, να την βγάζουμε βολτίτσες κάθε μέρα, να την φιλάμε, να την αγκαλιάζουμε κάθε τριάντα δευτερόλεπτα, να την καθησυχάζουμε κάθε λεπτό, να τραγουδάμε μαζί (πώς θυμάται όχι μόνο μελωδίες αλλά και στίχους τραγουδιών είναι ένα μυστήριο άξιον διερεύνησης από τις νευροεπιστήμες) να είμαστε εκεί, μέχρι το τέλος. Είναι τόσο απλό, νομίζω. Αλλά και τόσο αδύνατο.

Εδώ είναι που μας λένε αλλά το ’χουμε μάθει κι εμείς και το λέμε, μα πρέπει κι εμείς να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας, να ζήσουμε τις ζωές μας, δεν μπορούμε να θυσιαστούμε για τη μάνα. Όντως δεν μπορούμε.

Κάποιοι άλλοι ίσως το μπορούν. Εμείς όχι. Κάνουμε μόνο ό,τι μπορούμε.

Δεν φτάνει. Το ξέρω. 

 

ΠΗΓΗ: AthensVoice

 Ένας λόγος που ο λαϊκισμός αποδεικνύεται τόσο ισχυρός είναι ότι οι πολέμιοί του λαϊκίζουν και επομένως γίνονται εκ προοιμίου αναξιόπιστοι

Έχουν ειπωθεί και γραφτεί πολλά για τον λαϊκισμό και πάντα κάτι λείπει. Η δύναμή του έγινε πολύ μεγάλη στα χρόνια της κρίσης, μέχρι που αναπτύχθηκε και η θεωρία ότι δεν υπάρχει πια η διαχωριστική γραμμή Δεξιάς/Αριστεράς, παρά μόνο λαϊκισμού / εκσυγχρονισμού-μεταρρυθμισμού. Τελικά, στη χώρα μας, η καταγγελία του λαϊκισμού έγινε μόδα και από τότε που αποκτήσαμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πολιτικοί του αντίπαλοι απολαμβάνουν να εμφανίζονται ως αντιλαϊκιστές που υπόσχονται την απαλλαγή της χώρας από τον εθνικολαϊκισμό, δηλαδή προτάσσουν έναν εχθρό και μια απλοϊκή σκέψη ενώ καταγγέλλουν την κατασκευή εχθρών και την υπόσχεση απλοϊκών λύσεων ως συστατικά του λαϊκισμού. Αντιφατικό; Δεν είναι το μόνο. Ένας λόγος που ο λαϊκισμός αποδεικνύεται τόσο ισχυρός σε μια εποχή αβεβαιότητας, επιδείνωσης των συνθηκών ζωής για τους περισσότερους και μεγάλων ματαιώσεων, είναι ότι οι πολέμιοί του λαϊκίζουν και επομένως γίνονται εκ προοιμίου αναξιόπιστοι. Άλλος λόγος είναι ότι δεν μάχονται μόνο τον λαϊκισμό αλλά και τη λαϊκότητα, εχθρεύονται τους κάτω ως ανόητους, αμόρφωτους και επιρρεπείς στο trash, ενώ δεν καταλαβαίνουν γιατί κάποιος που φτωχαίνει δεν δέχεται ότι πρέπει να φτωχύνει κι άλλο, για το καλό του, αφού χάρη στη δημοσιονομική πειθαρχία μπορεί τα παιδιά του να ζήσουν καλύτερα, και αν όχι τα παιδιά του, τότε τα εγγόνια του. 

Επαγγελματίες αντιλαϊκιστές μιλούν με πάθος υπέρ των μεταρρυθμίσεων χωρίς να εξηγούν αν οι απολύσεις των καθαριστριών, των δημοτικών αστυνομικών και των σχολικών φυλάκων εντάσσονταν στη μεταρρυθμιστική προσπάθεια για τον εξορθολογισμό του κράτους. Αποδίδουν στην ελληνική ιδιοτυπία (ο Διαφωτισμός που δεν πέρασε από τη χώρα μας, η οθωμανική παράδοση κοκ) τον εθισμό στο ψέμα και την επιβράβευση της δημαγωγίας, αλλά δεν συνδέουν τα εδώ με το Brexit και τη νίκη Τραμπ γιατί ο λαϊκισμός των άλλων είναι αλλιώς. Με τον ίδιο τρόπο, μοιρολογούν για την κακή παιδεία μας χωρίς να εξηγούν γιατί η Φινλανδία με το τέλειο εκπαιδευτικό σύστημα παράγει «Αληθινούς Φινλανδούς», τι έπαθαν οι καλλιεργημένοι Γάλλοι ώστε να στρέφονται μαζικά στη Μ. Λεπέν, γιατί περίπου οι μισοί Αυστριακοί ψήφισαν τον ακροδεξιό υποψήφιο πρόεδρο. 

Κατά το αφήγημα του φανατικού αντιλαϊκισμού, από τη δική μας χώρα ξεκίνησε η άνοδος του λαϊκισμού στην εξουσία και από εδώ θα αρχίσει το τέλος του όταν απαλλαγούμε από την κυβέρνηση Τσίπρα. Γιατί ο πρόεδρος της ΝΔ μπορεί να συναντήθηκε στο γραφείο του με τον Αντώνη Ρέμο και να περιμένει τον Σάκη Ρουβά αλλά μας προτείνει μια «συμφωνία αλήθειας» και δεν υπόσχεται παρά τη μείωση κατά 30% του ΕΝΦΙΑ, όχι −προς Θεού που θα έλεγαν και οι επίδοξοι υπουργοί του− την πλήρη κατάργησή του. 

Το μεγαλύτερο ίσως λάθος των αντιλαϊκιστών, και ο πιο βαθύς λόγος αντοχής του λαϊκισμού, είναι ότι δυσκολεύονται πολύ και απροκάλυπτα να στραφούν εναντίον των ελίτ, ενώ καταδικάζουν τους αντισυστημικούς ως βλάκες αφού δεν βλέπουν, οι κρετίνοι, ότι οι ίδιοι θα είναι τα μεγαλύτερα θύματα της επιτυχίας τους, όπως συνέβη με το δημοψήφισμα, όταν το ΟΧΙ κέρδισε και μετά έχασε γιατί έγινε ΝΑΙ. 

Με τέτοια επιχειρήματα −κοίτα τι χειρότερο θα πάθεις αν συνεχίσεις να φωνάζεις− αποφεύγουν κάθε ουσιαστική κριτική στους πάνω γιατί, όπως λένε, η στοχοποίηση της πλουτοκρατίας και της ολιγαρχίας είναι άλλοθι για τη μη ανάληψη της συλλογικής ευθύνης, αφού όλοι μαζί τα φάγαμε, και ας ντρέπονται να επικαλεστούν τον Πάγκαλο που έκανε καριέρα με το ΠΑΣΟΚ αλλά στηρίζει τη ΝΔ, αφού ο λαϊκισμός είναι ο εχθρός και δεν έχουν σημασία τα ιδεολογικά και τα αξιακά, αλλά μόνο ποιος μπορεί να νικήσει και νικώντας να πάρει στα χέρια του την κατάσταση, με τον παλιό τρόπο, αυτόν που ξέρουμε και στον οποίο οφείλει ο Α. Τσίπρας τις εκλογικές του νίκες. 

Γιατί αν δεν είχε αυτούς τους αντιπάλους μπορεί να μην έκλεινε σε λίγες μέρες δύο χρόνια στην πρωθυπουργία. Με αυτή την έννοια, χρωστάει περισσότερα στον αντιλαϊκισμό παρά στον λαϊκισμό. 

 

Ο λαϊκισμός του αντιλαϊκισμού

 

*Σκέψεις με αφορμή την ενδιαφέρουσα παρουσίαση του σημαντικότερου ίσως ελληνικού βιβλίου για τον λαϊκισμό στο οποίο συναντώνται η ψυχανάλυση με τη φιλοσοφία, τις κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες, την τέχνη και την εκκλησία. Πρόκειται για έναν συλλογικό τόμο, “Ο πειρασμός του λαϊκισμού & οι περιπέτειες του λόγου” (εκδόσεις ΑΡΜΟΣ), τον οποίο έχει επιμεληθεί ο ψυχίατρος-ψυχαναλυτής Ι. Βαρτζόπουλος και στον οποίο γράφουν εκτός από τον ίδιο (Η οντολογία του λαϊκισμού - ο λαϊκισμός ως περιπέτεια του λόγου) οι: Θ. Βερέμης (Ελληνικός λαϊκισμός), Β. Γεωργιάδου (Συναισθηματική ένταση και ματαίωση - Προϋποθέσεις για την άνοδο του λαϊκισμού), Ν. Δεμερτζής (Η θυμική παράμετρος στην ανάλυση του λαϊκισμού), Ν. Δήμου (Η παγίδα του λαϊκισμού), Α. Πανταζόπουλος (Εθνικιστικός λαϊκισμός), π. Χαρ. Παπαδόπουλος (Θρησκευτικός λαϊκισμός και ατομική ευθύνη), Στ. Ράμφος (Ψυχογραφία του λαϊκισμού), Στ. Στυλιανίδης (Αυτονομία του υποκειμένου και λαϊκισμός), Σ. Τριανταφύλλου (Σημειώσεις περί αμερικανικού λαϊκισμού).

Οπως αναφέρεται στο οπισθόφυλλο, "ο λαϊκισμός ως ενδημικό φαινόμενο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής παροξύνεται σε περιόδους κρίσης και επηρεάζει τις εξελίξεις. Αφορά το άτομο, την κοινωνία και τη σχέση τους με έναν τρόπο που αναδεικνύει τη φύση και το περιεχόμενο των δεσμών του ατόμου με τις συλλογικές του εκφράσεις. Τα όρια και οι δυνατότητες αντιμετώπισης των διαβρωτικών επιδράσεων το λαϊκισμού είναι αντικείμενο συζήτησης στο βιβλίο αυτό". 

Έχοντας ως οδηγό την ψυχαναλυτική έννοια της σαγήνης, αναζητείται η σύγκλιση με τις άλλες κατευθύνσεις της επιστήμης για την κατανόηση του φαινομένου.

Αυτή η συλλογή κειμένων, κατά τον Ι. Βαρτζόπουλο, "αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως μέρος της προσπάθειας να μην επιτρέψει την έλλογη προσέγγιση να συνθλιβεί υπό την εξουθενωτική πίεση των συνθηκών που ζούμε και να δώσει τη δυνατότητα στις ιδέες να αποσαφηνιστούν και να δοκιμαστούν στο πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Ο λαϊκισμός είναι ευθέως εχθρός μιας τέτοιας προσπάθειας. Συσκοτίζει τη σκέψη, κολακεύει, απαλλάσσει από ευθύνες, διακηρύσσει την εύκολη λύση που συνήθως προέρχεται από την εξολόθρευση του εσωτερικού και εξωτερικού εχθρού, χωρίς  να συμπεριλαμβάνει την αυτοκριτική και την αναγκαία αλλαγή αυτού που εκφράζει τις απόψεις. Θωπεύει τους εύκολους τιμητές και τις θαυματουργές λύσεις"...

 

ΠΗΓΗ: AthensVoice

To Σάββατο 14/01/2016θα παρουσιαστεί το βιβλίο του κυρίου Ιωάννη Βαρτζόπουλου "O πειρασμός του λαϊκισμού & οι περιπέτειες του λόγου" στο Polis Art Cafe στις 12:00. Λίγα λόγια το βιβλίο:

Ο λαϊκισμός ως ενδημικό φαινόμενο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής παροξύνεται σε περιόδους κρίσης και επηρεάζει τις εξελίξεις. Αφορά το άτομο, την κοινωνία και τη σχέση τους με έναν τρόπο που αναδεικνύει τη φύση και το περιεχόμενο των δεσμών του ατόμου με τις συλλογικές του εκφράσεις. Τα όρια και οι δυνατότητες αντιμετώπισης των διαβρωτικών επιδράσεων το λαϊκισμού είναι αντικείμενο συζήτησης στο βιβλίο αυτό.

Η ψυχανάλυση ως μία κατεξοχήν ανθρωποκεντρική επιστήμη συναντά εκπροσώπους των κοινωνικών και πολιτικών επιστημών, της φιλοσοφίας, της τέχνης και της εκκλησίας. Έχοντας ως οδηγό την ψυχαναλυτική έννοια της σαγήνης, αναζητείται η σύγκλιση με τις άλλες κατευθύνσεις για την κατανόηση του λαϊκισμού.

 

 

 

Αγία Παρασκευή, 30/12/2016

 

«Μιλάμε ανοιχτά για την Ψυχική Υγεία»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ εκδήλωσης στο Κέντρο Ημέρας Αγ. Παρασκευής ΕΠΑΨΥ

 

Το Κέντρο Ημέρας Αγίας Παρασκευής της ΕΠΑΨΥ, άνοιξε τις πόρτες του στην κοινότητα και προσκάλεσε μέλη, συγγενείς, γείτονες, επαγγελματίες και φορείς για μια ανοιχτή συζήτηση για την ψυχική υγεία την Πέμπτη 15/12/2016. Στο χώρο του Κέντρου Ημέρας, λειτούργησε έκθεση έργων φωτογραφίας από την αντίστοιχη ομάδα του Κέντρου καθώς και έργων από το καλλιτεχνικό εργαστήρι της δομής.

Οι φορείς που εκπροσωπήθηκαν στη συζήτηση ήταν ο Σύλλογος Οικογενειών και Φίλων για την Ψυχική Υγεία (ΣΟΦΨΥ) ΒΑ Αττικής, ο Σύλλογος Οικογενειών στην Ψυχική Υγεία (ΣΟΨΥ) Κορυδαλλού ενώ παράλληλα εκπροσωπήθηκε και η Πανελλήνια Ομοσπονδία ΣΟΨΥ. Ακόμα συμμετείχαν εκπρόσωποι από το Σωματείο Ληπτών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας «Αυτοεκπροσώπηση», το Κέντρο Ημέρας “Franco Basaglia” ΕΠΑΨΥ του 5ου Το.Ψ.Υ., το Κοινοτικό Σπίτι «ΘΕΤΙΣ» ΕΠΑΨΥ και το Οικοτροφείο Λιβαδειάς ΕΠΑΨΥ. Σημαντική επίσης ήταν η εκπροσώπηση της Α΄ Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών του Αιγινητείου Νοσοκομείου με τη συμμετοχή των κοινωνικών λειτουργών της Πτέρυγας Κουρέτα και Σκαρπαλέζου. Τη συζήτηση συντόνισαν η Συντονίστρια Ψυχίατρος της Δομής κα. Δήμητρα Πανουτσοπούλου και ο Επ. Υπεύθυνος κ. Μιχάλης Λάβδας.

Στη συζήτηση παρουσιάστηκαν οι δράσεις του κάθε φορέα ενώ τοποθετήθηκαν και λήπτες, ευαισθητοποιημένοι πολίτες, μέλη οικογενειών και επαγγελματίες ψυχικής υγείας.  Διατυπώθηκαν προβληματισμοί σε σχέση με την ενημέρωση των ληπτών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας και τη διασύνδεση των Μονάδων Ψυχικής Υγείας. Τονίστηκε η αναγκαιότητα επικοινωνίας και συνεργασίας όλων των φορέων με στόχο τη βελτίωση της φροντίδας των ληπτών. Μίλησαν λήπτες για τη δική τους εμπειρία και τη σημασία που έχει γι’ αυτούς η αυτόνομη διαβίωση στην κοινότητα και η συμμετοχή τους σε ανοιχτές δομές όπως το Κέντρο Ημέρας. Η εκπρόσωπος της «Αυτοεκπροσώπησης» τόνισε το ζήτημα των δικαιωμάτων των ψυχικά πασχόντων και την ανάγκη να είναι ενήμεροι οι ίδιοι οι λήπτες για τα δικαιώματά τους. Οι εκπρόσωποι των ΣΟΦΨΥ αναφέρθηκαν στο βίωμα των οικογενειών, κάνοντας προτάσεις που αφορούσαν τόσο την υποστήριξη της ζωής στην κοινότητα όσο και την υποστήριξη κατά την ψυχιατρική νοσηλεία. Οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας, αναφέρθηκαν σε δράσεις συνηγορίας ενώ συζητήθηκαν εκτενώς δυνατότητες συνεργασίας με στόχο τη διασφάλιση του συνεχούς της παροχής υπηρεσιών ψυχικής υγείας, ακολουθώντας το λήπτη από το σπίτι του, στη νοσηλεία και στη συνέχεια την υποστήριξή του στην κοινότητα χωρίς να χάνεται πολύτιμος χρόνος ή να δημιουργούνται τα γνωστά φαινόμενα της «περιστρεφόμενης πόρτας».

Η συζήτηση για την ψυχική υγεία έκλεισε με την εξαιρετική συμμετοχή του Εθνικού Ωδείου Αγίας Παρασκευής, όπου μουσικοί ερμήνευσαν τραγούδια από ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο που είχαν επιλέξει συγκεκριμένα για την εκδήλωση. Η ευαισθησία που έδειξε το Εθνικό Ωδείο Αγίας Παρασκευής ήταν ιδιαίτερα σημαντική ενώ συζητήθηκε η αμοιβαία συστηματική συνεργασία μεταξύ του Ωδείου και του Κέντρου Ημέρας.

Το Μη Κερδοσκοπικό Σωματείο «ΔΕΣΜΟΣ» προσέφερε τα αναψυκτικά στο μπουφέ της εκδήλωσης.

Το προσωπικό του Κέντρου Ημέρας πραγματοποίησε ξενάγηση στους χώρους της δομής, εξηγώντας τη δυνατότητα συμμετοχής σε αυτήν κάθε ενδιαφερομένου. Το Κέντρο Ημέρας, παρέχει δωρεάν τις υπηρεσίες του υπό την εποπτεία της Δ/νσης Ψυχικής Υγείας του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και λειτουργεί ως δομή από το 2004. Ο τρέχων αριθμός των ωφελουμένων ξεπερνά τους 70. Παρέχει συστηματικό πρόγραμμα ημερήσιας απασχόλησης για άτομα με σοβαρή ψυχική διαταραχή σε κατοίκους του 6ου Το.Ψ.Υ. και υποστήριξη σε θέματα κοινωνικών δικαιωμάτων αλλά και ψυχοθεραπευτική στήριξη σε κάθε ενδιαφερόμενο με πρόβλημα ψυχικής υγείας. Λειτουργεί καθημερινά 08.00 – 16.00 και μπορεί να έρθει σε επικοινωνία όποιος ενδιαφέρεται στο τηλέφωνο 2106085641.

Το παρόν δελτίο τύπου συνοδεύεται από το λόγο μελών του Κέντρου Ημέρας που με δική τους σύμφωνη γνώμη δημοσιεύεται.

 

 

 

 

 

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Χριστουγεννιάτικη γιορτή Κέντρων Ημέρας ΕΠΑΨΥ με τη συμμετοχή της Χορωδίας της ΠΕΨΑΕΕ

 

Την Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2016, τα μέλη μαζί με το προσωπικό του Κέντρου Ημέρας Αγίας Παρασκευής της Εταιρείας Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ψυχικής Υγείας (Ε.Π.Α.Ψ.Υ.), διασκέδασαν στη χριστουγεννιάτικη γιορτή που οργανώθηκε στον χώρο του Κέντρου Ημέρας.

Στη γιορτή προσκλήθηκαν τα μέλη και οι εργαζόμενοι του Κέντρου Ημέρας «Franco Basaglia» της Ε.Π.Α.Ψ.Υ. καθώς και η χορωδία του Εξειδικευμένου Κέντρου Ημέρας «Κέντρο Κοινωνικού Διαλόγου» της Π.Ε.Ψ.Α.Ε.Ε. Η γιορτή είχε φαγητό, αναψυκτικά, γλυκά, μουσική και τα μέλη της χορωδίας ερμήνευσαν χριστουγεννιάτικα και άλλα τραγούδια σε γιορτινή διάθεση. Μαζί με τα μέλη και το προσωπικό των Κέντρων Ημέρας, διασκέδασαν και συγγενείς των μελών, μιας και η πρόσκληση για την γιορτή ήταν ανοιχτή για τους κοντινούς τους ανθρώπους. 

 

 

Αγία Παρασκευή, 30/12/2016

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Την Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2016, ωφελούμενοι και εργαζόμενοι του Κέντρου Ημέρας Αγ. Παρασκευής της Εταιρείας Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ψυχικής Υγείας (Ε.Π.Α.Ψ.Υ.),  πραγματοποίησαν επίσκεψη στο Νομισματικό Μουσείο.

Στην επίσκεψη συμμετείχαν 14 μέλη του Κέντρου Ημέρας, τα οποία είχαν την ευκαιρία να θαυμάσουν τη συλλογή «Το νόμισμα στον αρχαίο κόσμο». Η ξενάγηση πραγματοποιήθηκε από την μουσειολόγο κα. Νάκη Ελένη.

Στη συνέχεια τα μέλη απόλαυσαν τον καφέ στο αναψυκτήριο του Μουσείου που λειτουργεί στον κήπο του μουσείου, ο οποίος κοσμείται με αντίγραφα αρχαίων ελληνικών αγαλμάτων.

Ευχαριστούμε θερμά την Ελληνική Εταιρεία Καλλιτεχνικών Προγραμμάτων Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες VERY SPECIAL ARTS HELLAS, η οποία ανέλαβε την οργάνωση της  επίσκεψης στο χώρο του Μουσείου. 

 

                                                15/12/2016

Ευχαριστήριο

 

Ευχαριστούμε θερμά  τη κυρία Κυπρή και τις  ΕΚΔΟΣΕΙΣ – ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΚΥΠΡΗΣ Χ. & ΣΙΑ Ο.Ε.  για τη χορηγία 150 ημερολογίων στο Οικοτροφείο Ε.Π.Α.Ψ.Υ. Λυκόβρυσης.  Με τη κίνηση αυτή υποστήριξαν άμεσα και έμπρακτα τη προσπάθεια της δομής για έκδοση ημερολογίων .Τέτοιες πρωτοβουλίες  ενθαρρύνουν   τη συνέχεια του έργου μας.

 

 

Εκδόσεις – Ημερολόγια ΚΥΠΡΗΣ Χ. & ΣΙΑ Ο.Ε. Αυλώνος 1 & Λ. Κατσώνη, Ν. Χαλκηδόνα,

τηλ 210 8542020

                                                             15/12/2016

Δελτίου Τύπου

 

Συμμετοχή του Οικοτροφείου Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης Ε.Π.Α.Ψ.Υ. Λυκόβρυσης στην « Έκθεση και BazaarΔημιουργών Τέχνης» του Δήμου Λυκόβρυσης-Πεύκης.

 

Το Οικοτροφείο της Ε.Π.Α.Ψ.Υ. στη Λυκόβρυση συμμετείχε στην «Έκθεση και Bazaar Δημιουργών Τέχνης» που διοργάνωσε το ΠΕ.Α.Π. (Περιβάλλον-Αθλητισμός-Πολιτισμός) του Δήμου Λυκόβρυσης-Πεύκης, στις  2, 3, & 4 Δεκεμβρίου.

Το Bazaar πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα «Μελίνα Μερκούρη» στο Ηλιακό Χωριό με τη συμμετοχή των κατοίκων-δημιουργών της Κοινότητας. Το Οικοτροφείο Ε.Π.Α.Ψ.Υ. συμμετείχε για τρίτη χρονιά στην εορταστική δράση του Δήμου ως αναπόσπαστο  μέλος της Κοινότητας του Δήμου Λυκόβρυσης-Πεύκης.

Τις τρεις αυτές μέρες μας είχαμε τη χαρά να ξαναδούμε παλιούς φίλους, να γνωρίσουμε καινούργιους και να ευχαριστηθούμε την εορταστική και δημιουργική ατμόσφαιρα που έφτιαξε όλη η Κοινότητα.

Ευχαριστούμε θερμά το Δήμο Λυκόβρυσης-Πεύκης, το ΠΕ.Α.Π. του Δήμου, τους δημιουργούς που συμμετείχαν και όσους μας επισκέφθηκαν και στήριξαν τη προσπάθεια μας.

 

 

 

Στις 16 Δεκεμβρίου 2016 και ώρα 6.30 μ.μ. το οικοτροφείο Λυκόβρυσης σας προσκαλεί σε Χριστουγεννιάτικη γιορτή.

 

Οι ένοικοι, οι εθελοντές και το προσωπικό των δομών της ΕΠΑΨΥ στη Λιβαδειά, σας εύχονται Χαρούμενα Χριστούγεννα και Ευτυχισμένο Έτος και σας καλούν σε μια σειρά εκδηλώσεων, για να υποδεχτούμε μαζί τις γιορτές!

Στις 15 Δεκεμβρίου στις 11 το πρωί στον χώρο του οικοτροφείου, ο Σύλλογος Ελικωνίων θα ψάλλει κάλαντα από όλη την ελληνική επικράτεια και θα σας κεράσουμε χριστουγεννιάτικα εδέσματα.

Στις 17 Δεκεμβρίου από τις 11 το πρωί σε συνεργασία με το Δήμο Λεβαδέων πραγματοποιούμε εορταστικό bazaar στην κεντρική πλατεία της Λιβαδειάς, ενώ παράλληλα προσφέρουμε δωρεάν γλυκά και σας περιμένουμε να ανταλλάξουμε ευχές.

 

 

 

 

Διαβάζοντας το βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ για το ψυχωσικό επεισόδιο που υπέστη, ρώτησα έναν γνωστό ψυχίατρο για τη φύση και την αντιμετώπιση αυτών των καταστάσεων στην Ελλάδα...

Ηταν 3 τα χαράματα της 28ης Δεκεμβρίου 2008. Το πήγαινε για χιόνι, η Αθήνα πάγωνε. Και στα Εξάρχεια, μόλις είχαν σβήσει οι φωτιές από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Σε ένα διαμέρισμα της περιοχής, ο Πέτρος άνοιξε τα μάτια του. Και δεν ήταν ούτε  Αύγουστος, ούτε Κορτώ, μήτε και Χατζόπουλος. Ηταν ο Δαλάι Λάμα.

Η έξαψη της αποκάλυψης προκάλεσε εκατομμύρια εκρήξεις και μαύρους κρατήρες ανάμεσα στους εγκεφαλικούς νευρώνες. Ο Πέτρος έχασε τη δυνατότητα της ανάγνωσης, καθώς δεν μπορούσε να αναγνωρίσει γράμματα. Είχε, όμως, ακόμα τους αριθμούς. Τηλεφώνησε στον αγαπημένο του, ο οποίος υπηρετούσε τη θητεία του. Ο Τάσος, φυσικά, κατάλαβε αμέσως. Του ζήτησε να πάει αμέσως σε μία φίλη στο Παγκράτι. Και να, μέσα στη μαύρη παγωμένη νύχτα, κάτω από καταρρακτώδη βροχή, ένας άνθρωπος που νόμιζε ότι είναι ο Δαλάι Λάμα, ξεκίνησε για το Παγκράτι, με τελικό προορισμό το Δρομοκαΐτειο.

 

Στο «Μικρό χρονικό της τρέλας» ( Πατάκης) ο Αύγουστος Κορτώ περιγράφει όσα έγιναν στη ζωή και στο μυαλό του, τις τρεις μέρες ενός ψυχωσικού επεισοδίου, με έντονο θρησκευτικό παραλήρημα και δραματικές αναφορές στη, νεκρή, μητέρα του, τη γνωστή Κατερίνα. Θα μπορούσε να είναι μία μαύρη κωμωδία, αν δεν ήταν αληθινό δράμα. Όμως ο Κορτώ δεν αντιστέκεται στον πειρασμό: αυτοσαρκάζεται, προφανώς επειδή το χιούμορ είναι ο μοναδικός τρόπος για να αφηγηθείς κάτι τέτοιο, χωρίς να το ξαναζήσεις όπως ήταν. Γιατί στην πραγματικότητα είναι τρομακτικό. Οσο πιο γκροτέσκο η κατάσταση, τόσο μεγαλύτερο το δράμα. Πώς είναι, ας πούμε, να βλέπεις έναν νέο άνδρα να σου λέει ότι θα σώσει τον κόσμο και μετά να παριστάνει το γατάκι στο Δρομοκαΐτειο;  Ακόμα και αν σου φύγει ένα χάχανο, γρήγορα θα σου γυρίσει σε λυγμός. Είναι, άραγε, το χειρότερο που μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος; Γυμνός, να κατεβαίνει την Ιερά Οδό. Και μετά δεμένος σε ένα κρεβάτι, να πιάνεται από το χέρι μίας άγνωστης για να τραγουδήσουν μαζί Χατζιδάκι μέσα στη μαύρη νύχτα της ψυχής.  (Διαβάστε το «Ελα κόρη της σελήνης» που ο Κορτώ δημοσίευσε στο protagon  το 2013.)

Ο συγγραφέας δεν χρειάστηκε μόνο το ταλέντο του για να γράψει το βιβλίο. Περισσότερο χρειάστηκε θάρρος, για αυτό και το έγραψε με μία ανάσα, μέσα σε μία εβδομάδα. Όχι πώς θα ήταν εύκολο. Ο τρόπος με τον οποίο συνδέει τις θολωμένες σκέψεις του με τα γεγονότα, χορηγεί στη γραφή έναν καταιγιστικό ρυθμό. Και εσύ, ως αναγνώστης, είσαι τη μία στιγμή μέσα στο μυαλό του Κορτώ και την άλλη έξω από αυτό, μέσα στα μάτια των ανθρώπων που τον έβλεπαν να βυθίζεται στην άβυσσο, για να επιστρέψει πληγωμένος, αλλά στα πόδια του.

Ενα ψυχικό κάταγμα

«Είναι ένα ψυχικό κάταγμα όλο αυτό» μου λέει ο Στέλιος Στυλιανίδης, καθηγητής κοινωνικής ψυχιατρικής στο Πάντειο, ψυχίατρος και ψυχαναλυτής. Τον ρώτησα τι ακριβώς συμβαίνει στο μυαλό ενός ανθρώπου που παθαίνει ότι και ο Κορτώ. «Δεν είναι, απλώς, μία χημική αντίδραση, είναι κάτι πολύ πιο πολύπλοκο. Αλλάζει, βέβαια, η νευροφυσιολογία, αλλά είναι η σκέψη που δημιουργεί τον εγκέφαλο και μετά είναι ο εγκέφαλος που δημιουργεί τη σκέψη.» Κοινώς οι τραυματικές εμπειρίες δημιουργούν τις σκέψεις που προσβάλλουν τον εγκέφαλο και εκείνος με τη σειρά του παράγει τη ψύχωση. Εν προκειμένω, ο Κορτώ είχε τότε στους ώμους την πίεση της δουλειάς, την επιβάρυνση από τα επεισόδια για τον Γρηγορόπουλο, την επέτειο θανάτου της μητέρας του, συν τη σχετική κληρονομικότητα.

Γιατί, όμως, αυτά τα περιστατικά παράγουν συχνά ένα παραλήρημα μεγαλείου; Ο Κορτώ έλεγε ότι είναι ο Δαλάι Λάμα. Μία φίλη μου κάποτε νοσηλεύτηκε ως Παναγία. Και οι Ναπολέοντες των  ψυχιατρείων εμφανίζονται ως καρικατούρες. «Όταν το “εγώ” κατακερματίζεται, τότε το παραλήρημα με αίσθηση δύναμης και εξουσίας, λειτουργεί ανακουφιστικά, ανακουφίζει το άγχος του κατακερματισμού» εξηγεί ο κ. Στυλιανίδης.

Θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο και σε μένα; «Ο καθένας δεν έχει τον ίδιο βαθμό αντοχής. Είναι συνάρτηση στη βάση της ατομικής ανθεκτικότητας, σε συνδυασμό με τραυματικές καταστάσεις που καθιστούν το άτομο ευάλωτο. Από την άλλη, αν μετά από ένα σοβαρό ψυχωσικό επεισόδιο, υπάρξει σοβαρή φαρμακευτική αντιμετώπιση και σχέδιο θεραπείας, μπορεί να επέλθει η πλήρης ίαση. Και ασφαλώς μεγάλο ρόλο παίζει και η πρόληψη, ειδικά σε σχολεία. Εχει αποδειχθεί ότι για κάθε δολάριο που επενδύεις προληπτικά στη ψυχική υγεία, κερδίζεις πέντε.»

Ο Στέλιος Στυλιανίδης, ένας επιστήμονας που έχει συνδέσει την επαγγελματική και ακαδημαϊκή του διαδρομή με την εισαγωγή σύγχρονων αντιλήψεων στη ψυχική φροντίδα και περίθαλψη, συντονίζει ένα ερευνητικό πρόγραμμα για τη μελέτη των ακούσιων νοσηλειών στην Αθήνα. Κοινώς για τους εγκλεισμούς στο ψυχιατρείο. Τα στοιχεία είναι συγκλονιστικά. Από το 2012 και μετά το ποσοστό των ακούσιων νοσηλειών αυξάνεται ραγδαία: από 56,6% το 2012  σε 63,5% το 2013 και 74,5% το 2014! Όσον αφορά δε τα περιοριστικά μέτρα στην αναγκαστική νοσηλεία, σχετική έρευνα σε ένα Τμήμα Ψυχιατρικού Νοσοκομείου και σε ένα Ψυχιατρικό Τμήμα Γενικού Νοσοκομείου στην Αττική τον Νοέμβριο του 2015 κατέδειξε ότι το 25% των ασθενών αυτών καθηλώθηκε μηχανικά κατά τη νοσηλεία του.

Γιατί; Από τη μία είναι οι οικογένειες των πασχόντων που γονατίζουν από την κρίση, φοβούνται για την ασφάλεια του ανθρώπου τους και, φυσικά, για το κοινωνικό στίγμα, έτσι όπως αποτυπώνεται στη γειτονιά. Και από την άλλη, είναι η έλλειψη στήριξης με παρεμβάσεις εκτός μονάδων.

Πώς σε κλείνουν στο ψυχιατρείο; Ο νόμος λέει ότι πρέπει οι συγγενείς να προσφύγουν στον εισαγγελέα, εκείνος να ζητήσει δύο γνωματεύσεις από δημόσιο ψυχιατρείο και στη συνέχεια, αν κρίνει ότι συντρέχει λόγος, να δώσει άδεια για τον εγκλεισμό. Αυτά πια γίνονται σχεδόν αυτόματα. Δεν θα έπρεπε. Ο νόμος προβλέπει άμεση δικαστική εξέταση της υπόθεσης, ωστόσο αυτό γίνεται ακόμα και 4 μήνες μετά την έξοδο του ασθενούς από το ψυχιατρείο.

 «Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα σχέδιο νόμου για τη διοικητική μεταρρύθμιση και αποκέντρωση των δομών ψυχικής υγείας, χωρίς ωστόσο να υπάρχει στρατηγικός εθνικός σχεδιασμός» λέει ο κ. Στυλιανίδης. Και σκέφτομαι, τελικά, πως το βιβλίο του Κορτώ είναι κάτι περισσότερο από τις αναμνήσεις μίας τρικυμίας. Είναι ένα γράμμα των ανθρώπων που βυθίστηκαν εκεί κάτω, προσπαθούν να επιστρέψουν, αλλά βλέπουν τη σκάλα να μεγαλώνει και το φως να απομακρύνεται.

*Η χρήση της λέξης «τρέλας» στον τίτλο, είναι μεν αδόκιμη, πλην όμως ακολουθεί την «αυθαιρεσία» του συγγραφέα, που την τοποθέτησε στον τίτλο του βιβλίου του.

 

ΠΗΓΗ: protagon.gr

Βρίσκεστε εδώ: Home Νέα - Εκδηλώσεις Ανακοινώσεις - Νέα

Δείτε μας στο YouTube

Ακολουθήστε μας στο Twitter

 

Βρείτε μας στο Facebook